Pročitaj mi članakOdavno nam je poznata rečenica američkog geopolitara Zbignjeva Bžežinskog: „Završili smo sa komunizmom, na redu je Pravoslavlje“. Pre izvesnog vremena je portal borba.me preneo da je bivši američki diplomata, politički savetnik i analitičar republikanskog rukovodstva u američkom Senatu, Džim Džatras doslovce kazao da „SAD nameravaju da ‘slome kičmu‘ pravoslavnoj crkvi, koristeći se papskim ambicijama patrijarha Vartolomeja I“.
S tim u vezi je dodao, da „Carigradski patrijarh Vartolomej I želi da podigne lični status u crkvi i postane svojevrsni papa Istoka“. Takođe, Džim Džatras je konstatovao da u ovom slučaju postoje i neki drugi faktori, od kojih su najvažniji Carigradska patrijaršija i geopolitički interesi Stejt Departmenta, kao i širenje „kulturnog marksizma na ceo vladajući aparat Amerike, koji želi da slomi kičmu pravoslavne crkve“. Zaključujući, Džim Džatras je doslovce rekao: „Imamo integrisanu ideološku strukturu kao i poslovanje, novac, specijalne službe, koje kombinuju ideologiju usmerenu protiv hrišćanskog morala i Pravoslavne crkve“.
U vezi sa tim, više je nego jasno da, naročito tokom poslednjih desetak godina, Zapadne političko-obaveštajne strukture manipulišu carigradskim patrijarhom u cilju uništenja pravoslavlja. Kao eklatantan primer navodimo rušilačke aktivnosti preduzete u Ukrajini u vezi sa pitanjem kanonske Ukrajinske pravoslavne crkve. Stvorena je kvazi struktura pod nazivom «Pravoslavna crkva Ukrajine». Naredni koraci će se najverovatnije ogledati u pokušaju cepanja Sirijske, Srpske i drugih pravoslavnih crkava.
Kreatori geopolitičke mape sveta, bilo da je reč o Americi ili „dubokoj državi“ koju predstavlja krupni kapital u vidu predstavnika Rotšilda i Rokfelera, Golden Saksa, Blek Roka, Vol Strita, najvećih multinacionalnih korporacija i svetskih bankarskih konzorcijuma i drugih, čiji se portparol ogleda u liku diplomca sa Harvarda Klausa Švaba koji je osnivač Ekonomskog Samita u Davosu 1971. g, shvatili su da danas od Zapadne crkve nije ostalo gotovo ništa.
Drugim rečima, Rimokatolička crkva je glasno i jasno iskazala svoj stav, rekavši da ta crkvena zajednica nema ništa protiv istopolnih parova, čak ih i blagosilja. Austrijski sajt kathpress.at je 2024. godine preneo da je i Engleska crkva uvela probno blagosiljanje homoseksualnih veza, i preduzela konkretne korake kako bi uvela ceremonije blagosiljanja homoseksualnih parova. Čak je i Generalni sinod Anglikanske državne crkve glasao sa 227 glasova za, i 203 protiv ovog eksperimentalnog projekta. Stiven Kroft, biskup Oksforda i pokretač projekta, naglasio je da nijedan pripadnik sveštenstva nije u obavezi da pruža takve usluge. Posle temeljnog ispitivanja, u narednih nekoliko godina biće doneta odluka da li bi blagoslovi za homoseksualce mogli da postanu i formalni deo kanonskog prava te Crkve. S druge strane, predloženo je da se razvije „sveobuhvatna pastirska ponuda“ za dobrodošlicu LGBTQ+ osobama, odnosno lezbejkama, gejevima, biseksualcima, transseksualcima, interseksualcima, kueerima i osobama drugih rodnih identiteta. U tu svrhu trebalo bi uvesti posebne molitve, crkvene službe i blagoslove – na dobrovoljnoj osnovi.
Ukoliko bi Pravoslavna crkva i pravoslavne zemlje prihvatile ovakvo shvatanje porodice, nesumnjivo je da bi to predstavljalo demografsko i biološko samoubistvo nacije. Nasuprot tome, Svetu tajnu braka između muškarca i žene je ustanovio sam Gospod Isus Hristos, tako što je blagoslovio mladence u Kani, Galilejskoj. Na temeljima braka muškarca i žene, gradi se porodica, koja predstavlja malu Crkvu i najvažniju ćeliju svakog zdravog i normalnog društva, države.
Nasuprot tome, potpuno je jasno da je posle ovakve i sličnih odluka u Crkvi Engleske obesmišljen svaki anglikansko-pravoslavni bogoslovski dijalog, koji se vodi počev od 70-ih godina prošlog veka.
Ako se tome doda i evidentno blagonaklon odnos prema najvećem zlu i jeresi koja može da se zamisli u pravoslavnom svetu, a to je satanizam, kao i njegova afirmacija i uspon u Zapadnoj crkvi, onda je potpuno razumljiva namera geopolitičkih kreatora da se krene u pravcu uništenja jedinog zdravog tkiva u eklisiološkom smislu, a to je Pravoslavna crkva i njena teološka misao.
Tako je i došlo do širenja satanističkog i blasfemičnog delovanja među pravoslavnim narodima. U vremenu kada smo svedoci neobjavljenog rata globalnog satanizma protiv hrišćanstva, u obavezi smo da se suprotstavimo svim skaradnim pojavama koje nam nudi anglosaksonski Zapad, kao što su satanizam, LGBTQ+, blasfemija i drugi patološki sadržaji kojima se razaraju tradicionalne vrednosti hrišćanskog sveta (vera, jezik, porodica, tradicija i domovina). Tim više, jer brojni filmski, dramski i umetnički sadržaji, prikriveni iza formulacije tzv. «umetničke slobode», deluju razarajuće na duhovni ambijent u kojem žive i razvijaju se generacije mladih, što može da ostavi nepopravljive posledice na njihov duhovni i mentalni razvoj.
Od najmarkantnijih primera takvog delovanja, izdvojili bismo dokumentarni film «Slava Satani» koji je u afirmativnom tonu prikazan 18. februara 2022. godine u udarnom terminu (19 časova i 51 minut) u programu javnog servisa Radio televizije Srbije. Film prati uspon Satanističkog hrama i pokreta u SAD, tako da je postao jedan od najkontraverznijih verskih pokreta u američkoj istoriji. U filmu se Satanistički hram i njegov vođa Lukijan Grejves pozivaju na satansku revoluciju, da bi navodno, «spasili dušu nacije«. Pored toga, u filmu se u afirmativnom tonu predstavlja satanistički kult, koji se trudi da u ratu pobedi hrišćane?
Osim toga, u jednoj od najpoznatijih bioskopskih dvorana Beograda, koja se nalazi u najužem centru grada (bioskop „Odeon“), na repertoaru se kontinuirano izvodi predstava pod imenom „Lucifer“! Sam naziv asocira pravoslavne vernike Srpske pravoslavne crkve na Satanu, iz razloga što se ovim imenom u hrišćanstvu naziva pali anđeo koji je želeo da dostigne Gospoda Boga (Isaija 14,14), a koga je sa neba proterao arhanđel Mihailo.
Isto tako, grčki dnevni list „Prototema“ je preneo da je u Atini tokom prve polovine 2025. godine, u Nacionalnoj galeriji – Muzeju Aleksandra Sucosa, u najužem centru grada upriličena blasfemična izložba grčkog umetnika. Izloženi radovi su nedvosmisleno vređali pravoslavnu hrišćansku veru i osećanja pravoslavnih vernika, prikazujući Majku Božju – Presvetu Bogorodicu i Njenog Sina Gospoda Isusa Hrista, u izopačenim, uvredljivim izrazima.
Na to je reagovao poslanik iz stranke „Niki“, Nikos Papadopulos koji je uputio dopis Ministarstvu kulture kao i protestno pismo Direkciji Nacionalne galerije u kojima je tražio da se dela uklone iz Nacionalne galerije, jer vređaju verska osećanja grčkog pravoslavnog naroda.
U vezi sa tim, Ministarstvo kulture Grčke je izdalo cinično saopštenje, u kojem se naglašava da „delujući u cilju zaštite kulturnog i umetničkog nasleđa zemlje, Ministarstvo kulture se nikada ne bavi cenzurom“!!!
Takođe, Odeljenje za sport grada Moskve je 8. juna o.g, na Duhove, u čast Dana Svete Pedesetnice, organizovalo sportsku manifestaciju pod nazivom „Šareni trk“, koju su zloupotrebili pojedini učesnici pojavivši se sa satanističkim i bogohulnim simbolima (rogovima i drugim okulitnim obeležjima).
Sve navedeno nam govori da je satanizam posle plodnog tla koje je našao u SAD, Kanadi, Velikoj Britaniji i većini zemalja Evropske Unije, krenuo u rušilački hod i ka zemljama pravoslavnog Istoka.
Posle svega navedenog, ne čudi da je portal naukaikultura.com preneo da je Konstantinopoljska patrijaršija već potpisala uniju sa Rimom, i samo čeka zgodan trenutak da to i objavi.
Kako bi ova vest dobila i svoju emotivnu dimenziju, potrudio se Carigradski arhiepiskop iz SAD Elpidoforos, koji je naglasio da je glavni katalizator za obnavljanje „aktivne ekumenske delatnosti“ bila transformacija carigradske Aja Sofije u džamiju. Tim povodom je rekao da „Zajedno stojimo kao braća u veri i solidarni smo sa svim ljudima dobre volje i savesti, tako da Aja Sofija ostaje ono što jeste – simbol susreta, istorije, duhovnih težnji i ljudskih dostignuća na najvišem nivou, slaveći Jednog Boga koji je stvorio sve nas sestrama i braćom jedne zajedničke ljudske porodice“.
Da bi se razumeo religiozni svet fanarskih arhijereja, treba obratiti pažnju na činjenicu da se hram Aja Sofija naziva „simbolom susreta, istorije, duhovnih težnji i ljudskih dostignuća najvišeg nivoa“, ali se ne pominje da je u pitanju pravoslavna crkva u kojoj je služena Božanska Liturgija.
«Centar za zaštitu hrišćanskog identiteta» iz Beograda na čijem se čelu nalazim, promptno je reagovao na taj varvarski čin otimanja pravoslavne svetinje – crkve «Svete Sofije» u Konstantinopolju, i 13. jula 2020. godine diplomatskim putem uputio otvoreno pismo predsedniku Republike Turske Redžep Tajip Erdoganu, u kojem je traženo da se preispita odluka o tome da se crkva Svete Sofije pretvori u islamsku bogomolju. Ovaj necivilizacijski čin je posebno emotivno pogodio potpisnika ovih redova, imajući u vidu da je njegovo poreklo iz Male Azije, Kesarije Kapadokije, zbog čega je u pismu turskom predsedniku naglasio da se zahteva vraćanje pravoslavne crkve Svete Sofije, u kojoj su se «generacije Grka iz Male Azije sa mirom Božjim molile jedinome Gospodu». Takođe, u dopisu je naglašeno da je crkvu Svete Sofije podigao Vizantijski car Justinijan od 532-537. godine, dok je islam kao religija nastao nekoliko decenija kasnije, u sedmom veku.
U nastavku, arhiepiskop Elpidoforos je dodao da «Ekumenski dijalog i ekumenski pokret prolaze kroz krizu identiteta. Neki više vole da govore o «ekumenskoj zimi». Ukazao je da se «Želja za jedinstvom postepeno pomera u drugi plan. Promene i reforme u nekim Crkvama i društvenim zajednicama stvorile su novi osećaj otuđenosti. Druge Crkve su usvojile više nacionalistički i/ili fundamentalistički pristup».
Nije teško pogoditi na koje Crkve je mislio mitropolit Carigradske patrijaršije. U osnovi, to su one pomesne Crkve koje nisu bile prisutne na Kritskom saboru 2016. godine u organizaciji Konstantinopoljske patrijaršije: Antiohijska, Gruzijska, Bugarska i Ruska pravoslavna crkva koju čine više od 3/4 svih pravoslavnih vernika u svetu.
Podsetimo se da su dva najvažnija prigovora protiv Kritskog sabora bila, učvršćivanje superiornosti Konstantinopoljske patrijaršije u kanonskom pravu i stvaranje preduslova za ekumensko zbližavanje sa heterodoksima.
Od tada su Antiohijska, Gruzijska, Bugarska i Ruska pravoslavna crkva sve više izlazile sa stanovištem odanosti Svetom predanju i učenju Crkve, koje je mitropolit Elpidoforos nazvao «nacionalističkim i/ili fundamentalističkim pristupom».
Odanost pravoslavnoj veri i moralu u ovim pomesnim Crkvama počela je da prevladava nad težnjom ka jedinstvu hrišćanskih konfesija. To se vidi i po retorici arhijereja i po raspoloženju sveštenstva kao i crkvenog naroda.
Kada je reč o jazu između Ruske pravoslavne crkve i Konstantinopolja usled nekanonskih postupaka patrijarha Vartolomeja I u Ukrajini, 2018. godine je došlo do situacije u kojoj se Fanar okrenuo ka ekumenizmu, dok je Ruska pravoslavna crkva (RPC) ostala na putu konzervativizma i tradicionalizma u jevanđelskom duhu.
Na taj način je RPC preuzela ulogu nosećeg stuba cele Pravoslavne crkve, jer je ostala privržena načelima Crkve prvog milenijuma, tj. apostolskim pravilima, predanjima svetih otaca pravoslavne vere i odlukama Vaseljenskih i pomesnih sabora, što se nikako ne uklapa u razarajući koncept duboke države i današnjih kreatora geopolitičke karte sveta.
Zaključujući, naglašavamo da sveti Oci nisu zadobili svetiteljske vence zato što su sledili logiku ovoga sveta, niti su se kretali za voljom svetskih moćnika, kao što to čine neki današnji crkveni visokodostojnici – ekumenisti – papisti!
«CENTAR ZA ZAŠTITU HRIŠĆANSKOG IDENTITETA», Beograd
Diogenis D. Valavanidis
predsednik
