Pročitaj mi članakKroz istoriju su moćni i bogati Jevreji (potomci fariseja i farisejski sledbenici) veoma često stajali iza progona hrišćana u Rimskoj imperiji. I danas pravoslavne u Jerusalimu pljuju i psuju
Izraelska vojska je nedavno priznala da je njen vojnik Jevrejin smrskao maljem jednu rimokatoličku statuu Isusa Hrista prilikom borbi u južnom Libanu. Država je najavila proces protiv vojnika i osudila čin. Međutim, ta mržnja dela Jevreja (namerno kažem dela, jer ima Jevreja koji nisu zadojeni mržnjom prema hrišćanima na taj varvarski način) – nije od juče. Kroz istoriju su moćni i bogati Jevreji (potomci fariseja i farisejski sledbenici) veoma često stajali iza progona hrišćana u Rimskoj imperiji. Da ne pominjemo i slučajeve danas, kada skoro svi koji su kao pravoslavni išli u Jerusalim na hodačašće doživljavaju da ih neki Jevreji pljuju i psuju što su hrišćani.
Kada su donesena dva jedina sverimska edikta (Dekijev i Dioklecijanov) da je svaki stanovnik Rimske carevine dužan da žrtvoprinosi rimskim bogovima i jede od mesa zaklanog tom prilikom (ako odbije da se ubije), to se odnosilo na bukvalno sve ljude koji su živeli pod Rimom, ali nije važilo za Jevreje. Postavlja se pitanje – kako je moguće da jedino Jevreji budu izuzeti od naredbe da pljunu na vlastitu veru? I ne samo to, već da zajedno sa rimskim vlastima učestvuju u progonu i ubijanju hrišćana koji nisu pristali na pagansko žrtvoprinošenje? To potvrđuju nalazi romanista:
„The edict seems to have applied to everyone, regardless of sex, age, or civic status; the only people likely to have been exempt were the Jews… There is no direct evidence for the Jews, but if they had been required to sacrifice, we would expect some trace of this in the record; in fact, there is none whatsoever. This silence is so striking that we must assume an exemption. The only explicit mention of Jews in any of the sources is in the Passio Pionii, which depicts them as part of the anti-Christian mob; although this text has an obvious anti-Jewish tendency, it would hardly have depicted them as allies of the gentiles if they were actually in the same plight as the Christians. As a parallel, a passage in the Jerusalem Talmud suggests that the Jews of Caesarea were specifically exempted from the requirements of Diocletian’s fourth edict. It is likely that both Diocletian and Decius followed the long established principle of making allowances for the ancestral traditions of the Jews.“
Izvor: J. B. Rives, The Decree of Decius and the Religion of Empire. The Journal of Roman Studies, 1999, Vol. 89 (1999), Society for the Promotion of Roman Studies, str. 137-138.
[„Izgleda da se edikt odnosio na svakoga, bez obzira na pol, dob ili građanski status; jedini koji su verovatno bili izuzeti su Jevreji… Za Jevreje nema neposrednih dokaza, ali da se od njih zahtevalo žrtvovanje, očekivali bismo neki trag u dokumentima; a nema nikakvog. Tišina je toliko upadljiva da moramo pretpostaviti da su bili izuzeti. Jedino eksplicitno pominjanje Jevreja u izvorima je kod Svetog sveštenomučenika Pionija, gde se opisuju kao deo antihrišćanske rulje; iako je ovaj tekst očigledno antijevrejski nastrojen, teško da bi ih opisao kao saveznike goja da su bili u istoj nevolji kao hrišćani. Uporedo s tim, pasus u jerusalimskom Talmudu navodi na zaključak da su Jevreji Cezareje bili izuzeti od zahteva Dioklecijanovog četvrtog edikta. Vjerovatno je da su i Dioklecijan i Dekije sledili odavno uspostavljeno načelo uvažavanja predačke tradicije Jevreja.“] (Sa engleskog posrbilo StSt.)
Po svemu sudeći, deo Jevreja koji su imali moć i uticaj (farisejski naraštaj) je na neki način izvršio uticaj na Dekija i Dioklecijana da sebe izuzmu iz mera edikta (novcem?). To možemo zaključiti i analogijom – Neron koji je takođe optužio hrišćane za požare u Rimu i zbog toga ih ubijao, imao je ženu Popeju Sabinu koja je nesumnjivo imala vrlo prisne veze sa Jevrejima i bila njihov žestoki zaštitnik i pokrovitelj na delu kada god im je trebala pomoć da se zaštite od rimske vlasti.
