Pročitaj mi članak„Na Kosovu i Metohiji se odvija sistematsko uništavanje srpskog naroda i njegovih svetinja, pred očima međunarodne zajednice.“ (na sjednici Savjeta bezbjednosti UN, nedugo poslije pogroma od strane albanskih terorista, 2004.godine)
„Srbi na Kosovu žive u enklavama koje podsećaju na logore, a Evropa
ćuti.“ (u Evropskom parlamentu, 2004.godine)
„Podela Kosova i Metohije ne dolazi u obzir…Čak je nametnuta
nezavisnost bolje rešenje od podele…Nametnuta nezavisnost je kao
svaka okupacija – privremena, a ono čega se dobrovoljno odreknemo –
to ostaje trajno.“ (17.februar 2007.)
„I da dobijemo celu Evropsku uniju i Ameriku, Srbija ne sme da se
odrekne Kosova.“ (11.avgust 2007.godine)
(Vladika Artemije)
Vladika Artemije (Marko Radosavljević, 1935-2020) je bio na čelu
eparhije Raško – prizrenske, od 1991.godine i poznat je kao osvjedočeni
protivnik „svejeresi“ (izraz Svetog Justina Popovića) ekumenizma i
jedna od najistaknutijih ličnosti u odbrani srpskoga naroda na Kosovu i
Metohiji.
Bogopastirstvo vladike Artemija proteklo je u zaštiti svetinja,
organizovanju povratka raseljenih Srba i stalnom zalaganju u javnim
nastupima da se srpski narod ne smije ostaviti na cjedilu. Postojano je
upozoravao da KFOR i UNMIK ne štite srpski narod i srpske svetinje i
postao je simbol otpora i želje za opstankom srpskog naroda na KiM.
Javno je upozoravao da se sprovodi etničko čišćenje Srba i da
međunarodna zajednica ne ispunjava svoje obaveze prema Rezoluciji
1244 SB UN. Bio je jedini episkop naše Crkve koji je direktno nastupao
u inostranstvu i otvoreno svjedočio o stradanju Srba na KiM. Protivio
se izborima po „zakonima“ lažne države Republika e Kosovës i
neprincipijelnoj saradnji sa međunarodnim misijama na Kosovu i
Metohiji.
Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve je 2010.godine
razriješio Artemija dužnosti episkopa raško – prizrenskog i kosovsko
– metohijskog i penzionisao ga.
Kasnije je (2015.godine) lišen episkopskog čina, kao i monaškog statusa,
te isključen (ekskomuniciran) iz Crkve i vraćen u red mirjana. On je
bio prvi episkop u istoriji naše Crkve koji je lišen monaštva i
izopšten iz Crkve.
Njegovo razrešenje i raščinjenje je, očito, sprovedeno pod političkim
pritiscima okupatora Kosova i Metohije i aktuelne vlasti Srbije, a sve
u cilju suzbijanja otpora priznanju nezavisnosti lažne države RK.
Zapažamo da je postupak protiv vladike Artemija pokrenut nakon usnuća
u Gospodu blaženopočivšeg Svetog patrijarha Pavla, koji nije želio
sukobe, već očuvanje mira i jedinstva naše Crkve. To potvrđuje i njegovo
ukazanje mojoj supruzi Dragici da je izuzetno cijenio Artemijevo
Bogopastirstvo na KiM i da se protivio pokretanju postupka protiv
njega, iako je trpio veliki pritisak, nekolicine drugih arhijereja.
Arhimandrit Nikodim Bogosavljević, doktor bogoslovskih nauka, iz
manastira Golubac u valjevskoj eparhiji je, 2017.godine, objavio knjigu
„Prilog izmirenju raskola episkopa Artemija“, u kojoj je utemeljeno
iznio dokaze da su odluke SA Sabora i SA Sinoda nekanonske. I to:
1)„Artemiju je zamereno što je sebi pridodao liderske političke uloge
i monopol u odbrani Kosova i Metohije.“
2) „Sinod je samoinicijativno, što je protivno kanonima, pokrenuo
sudski postupak pred samim sobom. U sebi je objedinio funkcije
tužioca i sudije. Time je prestao da bude nepristrasan sud“.
3) „Gde nije bilo tužbe, ne može biti ni kanonske osude“
4) „Odluka Sabora (bez kanonske osude) o trajnom uklanjanju vladike
Artemija s trona eparhije Raško- prizrenske nije crkveno – kanonski
ispravna.“
5) „Odluka o daljem boravku vladike Artemija (nakon razrešenja) je
nekanonska.“
6) „Odluka Sinoda (o zabrani razriješenom i umirovljenom vladiki
Artemiju da rukovodi svojom duhovnom djecom) je nekanonska i
nepredanjska.“
7) „Odluka SA Sabora (o raščinjenju vladike Artemija) je zbog
nepostojanja kanonskog postupka, tj. suđenja nekanonska. Reč je o
svojevrsnom prekom sudu.“
8) „Ova odluka SA Sabora (o lišenju monaškog čina i isključenju iz
Crkve) je nekanonska.“
Vladika Artemije je, krajem septembra 2004.godine, podnio tužbu
Evropskom sudu za ljudska prava u Strazburu, protiv V. Britanije,
Njemačke, Francuske i Italije, koje imaju kontingente KFOR-a na KiM,
radi naknade štete za uništenje i oštećenje crkava i manastira i
drugu crkvenu imovinu od dolaska međunarodne misije na KiM. Tvrdio je
da su KFOR i UNMIK odgovorni za tolerisanje rušenja i neobnavljanja
porušenih srpskih manastira i crkava, kao i za masovno iseljavanje i
progon srpskog naroda. Drugim riječima, tužbu sudu u Strazburu je
podnio zahtijevajući zaštitu i obeštećenje zbog nasilja, pod okriljem
KFOR-a, nad imovinom SPC, sveštenstvom i srpskim narodom, jer
KFOR nije ispunio obavezu po Rezoluciji 1244 SB UN da obezbijedi
povratak prognanih Srba i njihov miran život na KiM.
Tužba je bila pokušaj da se međunarodne snage pravno obavežu na
zaštitu srpskog kulturnog i vjerskog nasleđa.
Sinod je 6. oktobra iste godine donio odluku u kojoj se navodi:
„Obavestiti…g.Artemija da SA Sinod u potpunosti podržava sve
njegove napore koji se odnose na obnavljanje svetinja na Kosovu i
Metohiji.“
Neposredno poslije okončanja NATO agresije na SRJ, 1999.godine,
formiran je Kosovsko – metohijski odbor SPC radi koordinacije
obezbjeđenja i raspodjele humanitarne pomoći, obnove i zaštite
svetinja, podrške lokalnim parohijama i sveštenstvu, te zastupanja
interesa Srba sa KiM.
Na sjednicama Odbora, od 15. i 23. decembra 2004.godine, dolazi do
naglog zaokreta u stavu Sinoda oko tužbe Sudu u Strazburu. Zauzet je
stav da je tužba podnijeta bez saglasnosti Crkve i počinje jak pritisak
na vladiku Artemija da povuče tužbu, na šta on ne pristaje. Ovakvo
postupanje Sinoda je posledica velikog pritiska na našu Crkvu i na
Svetog patrijarha Pavla od vlasti u Srbiji, kao i vlasti SAD, tuženih
država i iz NATO pakta.
Vladika je ostao pri stavu da je postupio ispravno i patriotski i to je
bio jedan od glavnih razloga za njegovo razrešenje 2010.godine.
Na redovnom zasijedanju, od 15.do 26.maja 2005.godine, Sabor
„verifikovao je Memorandum o razumevanju o dogovorenim opštim
načelima za obnovu objekata SPC na KiM, potpisan od Njegove Svetosti
patrijarha srpskog g. Pavla“. Memorandumom je predviđeno da će se
obnova vršiti u saradnji sa nadležnim institucijama Republike
Srbije, UNMIK-om, lokalnim vlastima i Leposaviću, pa čak i sa
privremenim albanskim institucijama?! Patrijarh Pavle je ranio bio
povukao svoj potpis sa Memoranduma, ali je pod velikim pritiscima
promijenio odluku!
Predsjednik Republike Srbije je tada bio Boris Tadić, a manjinsku
vladu je predvodio Vojislav Koštunica. Međutim, partije tzv. DOS-a
su u tom periodu imale odlučujući uticaj na državnu politiku Srbije.
Sud u Strazburu je odbacio Artemijevu tužbu kao nedopuštenu, jer je
zauzeo stav da nije nadležan u odnosu na KFOR i međunarodne misije na
KiM,
Godine 2009. vladika Artemije nije dao blagoslov tadašnjem
potpredsjedniku SAD, ratnom zločincu Džozefu (Džou) Bajdenu da uđe u
manastir Visoki Dečani. Opravdano je smatrao je da bi posjeta imala
politički karakter i da bi ta srpska svetinja bila zloupotrijebljena u
političke svrhe. Njegov stav je bio da manastiri treba da budu
isključivo duhovni prostor.
Sabor je povodom ove odluke izrazio žaljenje?!
Ponajviše zaslugom vladike Artemija, dana 12/13.avgusta 2001.godine, u
selo Osojane, nedaleko od Kline, vratilo se 54 njihovih žitelja –
Srba. To je postalo simbol opstanka srpskog naroda na KiM.
Povodom jednostranog proglašenja nezavisnosti lažne države RK
(17.februara 2008.godine), vladika Artemije pozvao je na prekid odnosa
sa državama koje su priznale tu lažnu državu.
Tokom 2000-tih, pojavile su se optužbe za finansijske nepravilnosti u
Raško- prizrenskoj eparhiji. Protiv vladike Artemija i drugih lica
Više javno tužilaštvo u Beogradu je, 2013.godine, podiglo optužnicu za
finansijske zloupotrebe crkvenih fondova za obnovu manastira na
KiM. Viši sud u Beogradu je protiv vladike obustavio postupak nakon
njegove smrti, 2020.godine.
Osuđujuću presudu protiv drugih lica Sud je donio 2025.godine. Ta
presuda ne sadrži pravni stav da je vladika bio nalogodavac osuđenim
licima, niti da je direktno uticao na njih.
Iz svega naprijed navedenog, nedvosmisleno proizilazi da je vladika
Artemije nepravedno razriješen, raščinjen i isključen iz naše Crkve.
Kako u kanonskom pravoslavlju, kao ni u Ustavu naše Crkve ne postoji
termin rehabilitacija, tumačimo da je neophodno preispitivanje i
stavljanje van snage saborskih odluka, donijetih protiv vladike
Artemija. To bi značilo njegovo posthumno vraćanje u zajedništvo –
punoću Crkve.
Jer, ako je episkop nepravedno osuđen, rehabilitacija je čin pravde i
obnova jedinstva crkve.
Kanon 5 Prvog vaseljenskog (Nikejskog) sabora nalaže da se slučajevi
raščinjenih klirika (ponovo) razmatraju na saborima, kako bi se
izbjegla nepravedna osuda.
A Apostolski kanon 32 glasi: „…ako je (episkop) raščinjen bez krivice,
neka se primi natrag.“
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje i Svetu Rusiju!
