KO SE danas još sjeća Epstinovog ostrva?

Pod pritiskom novih globalnih šokova, poput masovnog stradanja djece u Gazi i Iranu, seksualna eksploatacija maloljetnih djevojčica i dječaka u Džefrijevom morbidnom zabavištu za moćnike, silaze sa prvih stranica štampe.

Neki su već lansirali tezu da su ti isti supermoćni perverznjaci i započeli ratove na Bliskom istoku da bi svjetskoj javnosti skrenuli pažnju, jer i Tramp je navodno bio na orgijama, a i domaćin je radio za Mosad.

Postoje, međutim, jednostavnije metode hibridne odbrane: zataškavanje afere; publikovanje obilja podataka do banalizacije; podsjećanje na ranije slične primjere manjih razmjera; nove senzacije potiru stare; učesnici su mahom već bivši.

Uostalom, amerčka državna tužiteljka Pam Bondi je objavila spisak sa imenima više od 300 političara i istaknutih ličnosti koje se pominju u „fajlovima“ o seks-orgijama: Bil i Hilari Klinton, Barak i Mišel Obama, Kamala Haris, Džo Bajden, britanski princ Hari, Bil Gejts, Vudi Alen, Mark Zakerberg, Bono, Bijonse, Robert de Niro, Kim Kardašijan, i dr.

Ali u pismu kongresnom odboru za pravosuđe naglašava da spominjanje u „fajlovima“ ne podrazumjeva nikakvu nezakonitu aktivnost, a u nekim slučajevima – čak ni kontakti sa Epstinom. Najzad, na Ostrvu angažovane djevojke nisu bile ni bijelo roblje ni prodavačice ljubavi od bijede, nego ljepotice za izbirljivu klijentelu, više nalik na poslovnu pratnju, na hostese, nešto kao visoka prostitucija uz vrhunski provod, među globalno poznatim ličnostima, te bliske kontakte sa bogatim, slavnim i uticajnim, potencijalno stalnije veze, skupi pokloni …

Sam Epstin je, i pored ranije presude po istoj osnovi, bezbrižo nastavljao. Kako i ne bi kada je imao na vezi i pod ucjenom vrh zapadne elite, koja je, poludjela od svemoći, igubila samokontrolu nad najnižim, animalnim strastima.

Predznak propasti ne samo Rimskog carstva bilo je cvjetanje dvorskih bahanalija, prekomjernog ždranja, neprestanog pijančenja koje je prekidano povraćanjem, ali i seksualnih perverzija, promiskuiteta, travestije, sodomije, pederastije, kanibalizma.

Ostrvo je analogno prateća pojava propasti Zapada (Špengler, Tod)…

Na Epstinovom ostrvu zapravo su se okupljali valadari iz sjenke iz duboke države koji su pomahnitali od bogatstva i moći. Hibris od koga ne boluju samo imperije u klimaksu moći nego i pripadnici elite!

Pikanterije o silovanju djevojčica i dječaka, seksualnom iživljavanju nad bebama. Podmlađuju se krvlju dojenčadi, grade podzemne vile i porodične vasionske brodove da bi jedini preživjeli kataklizu koju su izazvali.

Dugin piše o satanističkim kultovima. Najgore životinjsko u čovjeku pušteno je s lanca. Mediji su treštali o „Mračnom naličju zapadane elite“, „Raskrinkanom pravom licu elite“, „Kompromitovanoj eliti“…

Klasični teoretičari elita i elitizma (Pareto, Moska, Mihels i dr.) pisali su o zakonitom istorijskom kruženju, odnosno povremenoj smjeni elita, do koje dolazi kada se negativne rezidue (kvaliteti, osobine) nagomilaju na strani vremenom potrošene još uvijek aktuelne elite, a pozitivne na strani nove u nastupanju.

Ne umiju da vode globalnu politiku u užem smislu, ni ekonomsku, konkretnije, energetsku politiku, da prednjače u bar formalnom poštovanju određenih vrijednosti, normi i standarda koje su sami ustanovili i proklamovali, kako na nacionalnom tako ni na međunarodnom nivou.

Narativ o tome kako danas, prije svega u evropskoj politici, više nema velikih državnika, ukazuje na činjenicu da vladajuća elita moći u fazi dekadencije nema potencijal da iznjedri lidere.

Da li se takvi rađaju među vođama revolucija ili radikalnih reformi na drugom kraju svijeta?

Možemo ih prepoznati među pionirima multipularnog poretka, koje branitelji posrnulog status quo nazivaju populistima i fašistima, baš kao što su Pareta i Mosku u njihovo vrijeme optuživali da su utrli put nacizmu i boljševizmu.

I državni sekretar SAD je onomad rekao: „Globalna država bez granica je glupost. Pokazalo se da je glupa ideja o svijetu bez granica i zamjena nacionlnih interesa globalnim poretkom.“ U centru debate je država, globalna ili nacionalna, a to nas upućuje na početak na Tomasa Hobsa. On ne bi bio zapanjen nad otkrićem Epstinovog ostrva.

Prema njegovoj, čuvenoj hipotezi, koja je više logički ubjedljiva nego istorijski dokaziva, država je nastala iz primitivnog prirodnog stanja u kojem su se ljudi otimali za ograničene egzistencijalne resurse. Svako je vodio rat protiv svih i čovjek čovjeku bio vuk. U preventivnoj samoodbrani su se tukli na život i smrt, a „njihov život je bio usamljenički, bijedan, surov, neizvjestan“. Tako je, navodno, nastao „društveni ugovor“ da se pravo na samozaštitu prenese na državu, bila to monarhija ili repubika, koja arbitrira u sukobima i održava mir i opstanak društva od istrebljenja.

Ukoliko država u toj funkciji zakaže, društvo se vraća u prirodno stanje, u kojem je život „usamljenički, bijedan, mučan, surov i neizvjestan“ piše Hobs.

Ne podsjeća li vas to na naš današnji život u kome ne znamo da li se nalazimo na ivici Trećeg svjetskog rata ili je on već u toku, a neizbježno vodi u samouništavajući nuklearni?

Da li ćemo zbog izazvanih klimatskih promijena izgorjeti u požarima, udaviti se u rastućem nivou okeana, ili će nas sve oduvati orkanski vjetrovi, ili ćemo se smrznuti u nedostatku energenata, ili se ugušiti od smrada u brdima smeća? Zašto?

Zato što je država privatizovna: od komunalnih poslova, gradskog prevoza, zdravstva, školstva, do vojske i zatvora, sve za društvo vitalne funkcije zakupljuju privatnici od državnih ministarstava. Čak i pravosuđe, u kojem u vansudskim poravnanjima zlodjelo može da se okaje novcem i žrtva isplati.

Povodom otvaranja slučaja Epstin, otac silovane djevočice izjavio je da je odustao od tužbe protiv bogatog silovatelja za odšetu od 2,5 milion dolara. „Presuda nije mogla otkloniti ćerkinu traumu, a toliki novac joj je osigurao i najbolju terapiju i sigurnu egzistenciju“.

Džon Lok je Hobsovu državu Levijatan, koja se miješa o svakodnevni život podanika, ograničio neotuđivim ljudskim pravima koja se ne mogu prenositi na državu (pravo na život, pravo na rad, pravo na slobodu govora, pravo na političko okupljanje i organizovanje itd.), a neoliberaizam ih je proširio sve do prava maloljetne djece da biraju pol, a preko moćnih međunarodnih NVO koje su nadređene nacionalnim vladama manjih i slabijih zavisnih zemalja.

Da EU nije u krizi već bismo dobili kao novi uslov za prijem da u poslaničke klupe i vladu obavezno uđu i predstavnici grupe sklone pederastiji, sodomiji i sl.

Udovoljavajući njihovim mračnim porivima, Epstin se uspeo do jednog od njih, možda čak i višeg od pripadnika starog plemstva, predsjednika, premijera, ministara, čelnika međunarodnih institucija i organizacija. Ili su tri miliona kompromitujućih dosijea, koji su se vremenom gomilali, bili samo pomoćno sredstvo globalne manipulacije u rukama mreže obavještajnih službi.

Ono što su Rimski klub, Bilderberg grupa, Trilaterala za ekonomiju i politiku duboke države, to je Epstinovo ostrvo za zabavu gotovo istih učesnika.

Kraljica Elizbeta bila je, uz svu nacionalnu slavu, i jedna od finansijski najmoćnijih ličnosti u Evropi, a nestašni unuk – princ Endrju – ne samo da je bio Džefrijev klijent nego je tom opakom perveznjaku slao i fotografije svoje ćerke.

Jedna od Rotšildovih takođe je upetljana u Epštajnovu mrežu zbog njegovog posredovanja u porodičnim finansijskim nesporazumima.

Lord Mandelson, bivši ministar i ambasador UK u SAD, podnio je ostavku na članstvo u stranci da ne bi dalje sramotio svoje partijske drugove, iako kaže da se ne sjeća da je bio kod Epstina.

Naš stari znanac Miroslav Lajčak, koji je, kažu, finansijski nagodan, godinama je gostovao po srpskim zemljama (RS i KiM) ispred posrnule EU, a kao savjetnik ministra spoljnog Slovačke dao je ostavku bez objašnjenja, jer valjda se podrazumijeva zašto.

Epstin se objesio, ali sigurno ne zbog stida no zato što su mu, po mafijaški, doturili mastan konopac.

U Epstinovim fajlovima, bar do sada, nije pronađeno nijedno srpsko ime. Da li to znači da su naši bogataši, političari, estradne i sportske zvijezde zdravije od zapadnih, ili smo nacionalno toliko marginalni da Džefri nikog od naših nije ni zvao?

Tamo već kažu: „Ako nisi bio na Ostrvu, nisi niko i ništa“.

Izvor: fakti

Oznake: Epstinovo ostrvo, Rotšildovi, fajlovi