Pročitaj mi članakJedan od garanta za opstanak Srbije i srpskog naroda jeste nesmetani razvoj Beogradskog univerziteta kao jedne od najstarijih i najvažnijih institucija u srpskom narodu
Kako može Crkva, koja je već osnovala prvi univerzitet u zemlji, Beogradski univerzitet, da bude primorana da osniva još jedan Vučićev univerzitet?
Ovo je još jedna od anomalija koju je današnja SPC izvela pod pritiskom Vučićevog režima i koja će morati da se otkloni čim se promeni vlast.
Još neke od tih anomalija su nesmanjeni ekumenizam i papoljublje, ukidanje autokefalije Titove Makedonske crkve, ukidanje ovog sumanutog uzdizanja u stepen mitropolije i arhiepiskopije svake poluseoske eparhije itd.
Što se univerziteta tiče, ovo je samo pokušaj da se ukloni opozicija režimu na način da se narod oglupi uklanjanjem i marginalizovanjem najviše obrazovne institucije u zemlji, Beogradskog univerziteta.
Ali svima treba da bude jasno da ko udari na Beogradski univerzitet, i ostale univerzitete u zemlji koji su iznikli iz njega (Novosadski, Niški, Kragujevački i Prištinski), udario je na samu državu Srbiju i opstanak srpskog naroda.
Kao što nema vojske bez oficira, tako nema ni države bez obrazovanih ljudi i najvišeg stepena obrazovanja!
Nikada u istoriji sveta nije opstala država koju su vodili nepismeni, polupismeni, poluobrazovani i neobrazovani, pa tako neće ni Srbija, u kojoj se već decenijama štancuju diplome sa koca i konopca nekakvih profitnih privatnih univerziteta za one koji zauzimaju najviše funkcije u državi.
Jedan od najvažnijih garanta za opstanak države Srbije i srpskog naroda jeste nesmetani razvoj Beogradskog univerziteta kao jedne od najstarijih i najvažnijih institucija u srpskom narodu.
Beogradski univerzitet je najstariji univerzitet u jugoistočnom delu Evrope, a osnovali i oblikovali su ga Srbi iz Banata, Srema, Bačke i Baranje.
Zapravo čitavu oslobođenu državu Srbiju, onakva kakva je bila u 19. veku, su vodili i oblikovali Srbi iz Vojvodine jer su oni bili najobrazovaniji Srbi svog doba.
Beogradski univerzitet je osnovan 1808. godine i osnovao ga je, uz svesrdnu pomoć Crkve na čelu sa mitropolitom beogradskim Leontijem i mitropolitom karlovačkim Josifom Rajačićem, ni manje ni više, nego jedan od najuglednijih Srba u našoj istoriji, lala iz temišvarskog Banata i prvi ministar (popečitelj) prosvete u Srbiji Dositej Obradović.
Osnivačem možemo da smatramo i srpskog vožda Karađorđa Petrovića koji je pozvao Dositeja u Srbiju i dao mu odrešene ruke da uredi univerzitet onako kako on smatra da to može da učini po najvišim standardima i u skladu sa mogućnostima ustaničke Srbije.
Od osnivanja, Beogradski univerzitet se zvao „Velika škola“ i po samom svom nazivu „velika“ razlikovala se od drugih škola kao mesto za sticanje najvišeg obrazovanja.
Kasnije, 1838. godine, Velika škola postaje „Beogradski licej“ i pod tim imenom funkcioniše sve do 1863. godine kada se univerzitetu ponovo vraća naziv „Velika škola“.
Već od samog osnivanja i zahvaljujući ugledu samog Dositeja Obradovića, beogradska Velika škola i Beogradski licej, sticali značajnu reputaciju u Evropi, a njeni profesori su branili doktorate po najvećim evropskim univerzitetima, vraćajući se u Otadžbinu da svoja ogromna znanja prenose generacijama srpskih studenata koji su u Beograd dolazili iz svih srpskih zemalja.
Već tada profesori postaju naši najugledniji akademski poslanici i naučnici poput Jovana Sterije Popovića, Josifa Pančića, Đure Daničića i mnogih drugih koji daju veliki doprinos svetskoj nauci i umetnosti, dok svoja istraživanja često vrše, a svoje radove pišu i objavljuju najpre u Beogradu.
Tada su se izučavali bogoslovlje, pravo, filozofija, matematika, hemija, fizika, istorija, tehničke nauke, geologija, biologija, itd.
U vreme vladavine kralja Petra I Karađorđevića 1905. godine, srpska Narodna skupština usvaja Zakon o univerzitetu, koji ojačao autonomiju i nezavisnost naše najviše akademske ustanove. Tada beogradska „Velika škola“ i zvanično menja svoj naziv i postaje „Univerzitet u Beogradu“.
I to je period najvećeg uspona Beogradskog univerziteta koji postaje apsolutno središte naučnog, obrazovnog i kulturnog života čitavog Balkana i centar negovanja ideje slobode uz svaki otpor totalitarizmu.
Pristupilo se reizboru celokupnog nastavnog kadra Velike škole, a prvi redovni i nesmenjivi profesori Beogradskog univerziteta postaju osmorica naučnika koji spadaju u najveća imena naše nauke, a koji su bili zaduženi i da obave reizbor vanrednih profesora i izbor novih vanrednih profesora za univerzitet.
To su bili geolog Jovan Žujović, hemičar Sima Lozanić, geograf i antropolog Jovan Cvijić, matematičar Mihailo Petrović Alas, arhitekta Andra Stevanović, filozof i istoričar Dragoljub Pavlović, ekonomista i pravnik Milić Radovanović i istoričar Ljubomir Jovanović.
Beogradskom univerzitetu su nesebično pomagali srpski monarsi koji su ga institucionalno uobličavali, a posebno bogati srpski preduzetnici, koji su neretko čitava svoja imanja poklanjali za obrazovanje generacija srpskih studenata.
Među zadužbinarima i dobrotvorima Beogradskog univerziteta, najviše se izdvajaju Kapetan Miša Anastasijević u čijoj prelepoj zgradi, se nalazi današnji Rektorat univerziteta, a tu su bili i Luka Ćelović, Đoka Vlajković, kraljica Natalija Obrenović i mnogi drugi.
Nažalost, veliko bogatstvo koje su ugledni Srbi u vidu zadužbina ostavljali svom univerzitetu konfiskovali su komunisti posle Drugog svetskog rata, iako su te zadužbine same bile u stanju da gotovo u potpunosti izdržavaju Beogradski univerzitet narednih decenija bez učešća države.
Inače je u vreme naše kraljevine, posle Srpske pravoslavne crkve, Beogradski univerzitet bio drugi najveći vlasnik zemljišta u Srbiji, a osim akcija velikih banaka i drugih privrednih društava, bio je i vlasnik određenih rudnika i fabrika, gde je sav profit od tih firmi odlazio u napredak visokog školstva i pomoć siromašnim studentima.
Iz Beogradskog univerziteta su kasnije direktno nastajali Univerzitet Kralj Aleksandar u Ljubljani (1919), Univerzitet u Skoplju (1949), Univerzitet u Sarajevu (1949), Univerzitet u Novom Sadu (1960), Univerzitet u Nišu (1965), Univerzitet u Prištini (1970), Univerzitet u Podgorici (1974) i Univerzitet u Kragujevcu (1976).
Lista uglednih svetskih profesora sa Beogradskog univerziteta bi zahtevala zaista veliki prostor, no pomenućemo samo Milutina Milankovića, koji je sva svoja naučna dostignuća objavio iz Beograda i kao profesor Beogradskog univerziteta.
Tu su i profesori poput Slobodana Jovanovića, Pavla Savića, Georgija Ostrogorskog, Stevana Hristića, Mila Milunovića, Branislava Petronijevića, Svetog Justina Popovića i Miloša Đurića itd. Taj spisak bi mogao da bude nepregledan.
Od fakulteta i škola, u samom svetskom vrhu se izdvajaju katedra za vizantologiju Filozofskog fakulteta i Elektrotehnički fakultet, koji već decenijama spadaju u prva tri mesta na svetu za izučavanje svojih naučnih disciplina.
Beogradski univerzitet je inače prvi univerzitet u ovom delu Evrope u kome je osnovan Medicinski fakultet davne 1914. godine.
Nažalost, Beogradski univerzitet nije imao rimokatoličku ili anglikansku crkvu, niti je imao moćne zapadnoevropske hrišćanske vladare sa svojim kolonijalnim bogatstvima, koji su osnivali najstarije univerzitete u zapadnoj Evropi.
Beogradski univerzitet je prolazio kroz sve istorijske izazove kroz koje je prolazio i srpski narod opstajući kao institucija od najvećeg akademskog ugleda.
I kao takav, Beogradski univerzitet je opet stariji od jednog Stenford univerziteta, ili Berkli univerziteta, ili jednog Univerziteta u Mičigenu, ili Univerziteta u Merilendu, ili Univerziteta Djuk, ili jednog Kings Koledža u Londonu itd., a sudeći po akademskim listama on je i dalje najbolje rangirani univerzitet u jugoistočnoj Evropi i jedan od najviše je rangiranih u srednjoj Evropi.
Bio je i jedini univerzitet u bivšoj Jugoslaviji za koji se sve do 1990-ih u Francuskoj i svim frankofonim zemljama nije tražila nikakva sertifikacija ili nostrifikacija diploma. Jednostavno Francuzi su toliko verovali diplomi Beogradskog univerziteta još od pre Drugog svetskog rata da nije bio potreban nikakav formalni korak za njeno priznanje.
U bivšoj Jugoslaviji sa rangom i ugledom Beogradskog univerziteta mogao je samo donekle da se poredi Univerzitet u Zagrebu, dok je Beogradskom univerzitetu jedini pravi konkurent oduvek bio i ostao Nacionalni i Kapodistrijski univerzitet u Atini koji je nešto mlađi od beogradskog, ali na istom nivou reputacije i razvoja.
Ako i dalje ima pameti u ovoj zemlji, ne smemo da dozvolimo uništavanje Beogradskog univerziteta!
I budimo svesni koliko je diploma sa njega vrednija od bilo kog drugog univerziteta u regionu, posebno u odnosu na čitav niz gotovo bezvrednih privatnih fakulteta.
Štitimo svoj univerzitet i najviše obrazovanje u Srbiji.
Razvoj najvišeg obrazovanja u Srbiji mora da bude primarni cilj svake vlasti u Srbiji, kako današnje, tako i neke buduće.
A Beogradski univerzitet mora da bude jedan od najboljih i najuglednijih u Evropi!
Sa tim nema šale!
