Pročitaj mi članak„Međunarodno pravo? Trebalo bi da se konsultujem sa svojim advokatom; nikad mi to nije pominjao.“ (Džordž Buš Mlađi, 1946, 43.predsjednik SAD; na konferenciji za štampu u Bijeloj kući, decembra 2003.godine)
Frensis Ford Kopola (Francis Ford Coppola), 1939, američki
filmski reditelj) je „…rekao da je uvek želeo da upotrebi mafiju kao
metaforu za Ameriku (SAD): – Obe su kapitalistički orijentisane i
osnovna pobuda im je profit. I mafija i Amerika osećaju se kao
dobrotvorne organizacije, a ruke su im uprljane krvlju zbog onoga
što moraju da čine da bi zaštitile svoju moć i interese.“
(Dnevni list „Politika“, 20.maj 2012.godine)
„Uopšte ne sumnjam da su ljudi povezani sa CIA-om ili su na
njenoj platnoj listi uključeni u trgovinu drogom.“
(Senator Džon Keri (John Forbes Kerry, kasnije državni
sekretar (šef Stejt departmenta) SAD; izjava za medije tokom
senatske istrage o podršci CIA-e „kontrašima“ (antisandinistima)
u Nikaragvi, 1988.godine)
Dana 3.januara 2026.godine, u ranim jutarnjim časovima, u oružanom
napadu pripadnika specijalnih jedinica vojske SAD, otet (kidnapovan)
je, u Karakasu, predsjednik Venecuele Nikolas Maduro i njegova
supruga Silija Flores. U ovom „zločinu agresije“ i aktu državnog
terorizma ubijeno je više od stotinu civila i pripadnika
venecuelanske vojske.
Maduro i njegova supruga su odmah prebačeni u zatvor u Bruklinu
(Njujork), te izvedeni pred tamošnji sud. Kako su prenijeli mediji,
stavljena su im na teret krivična djela narkoterorizma, posjedovanja
oružja i zavjeru protiv SAD?!
Otmica i suđenje stranom predsjedniku (dok je na funkciji) na
teritoriji druge države su nelegalan i opasan presedan za cio svijet.
Takođe, otmica Madurove supruge, kao civilnog lica, protivna je
međunarodnom pravu, jer civili (građani) ne mogu biti izloženi
krivičnom progonu zbog optužbi vezanih za postupanje drugih lica.
Predsjednik Maduro nije prvi šef države koji je kidnapovan u režiji
vlasti SAD. Panamski predsjednik general Manuel Norijega je gotovo
tri decenije bio saradnik CIA-e, i u poslovima šverca narkotika preko
Srednje Amerike. Kada je počeo samostalno da švercuje, američka
vojska ga je kidnapovala, 1989.godine, a Okružnu sud u Majamiju ga je
osudio na 40 godina zatvora, prije svega, za trgovinu drogom i pranje
novca?!
Prethodno navedeno ironično zvuči, jer globalni narkotranzit
organizuju i kontrolišu obavještajne službe SAD i V. Britanije (CIA i
MI6,prije svega).
U prilog ovome, navešću jednu anegdotu:
Kada su ga na sudu pitali da li je učestvovao u trgovini drogom Džon
Goti (John Joseph Gotti Junior, 1940-2002, šef mafijaške porodice
Gambino, u Njujorku) je odgovorio: „Ne, ne možemo se takmičiti s
vladom“.
I u knjizi američkog istraživačkog novinara Gerija Veba (Gary Webb,
1955-2004) Dark Alliance (Tamni savez, 1996) opisana je umiješanost CIA-
e u svjetsku trgovinu drogom. Veb je otkrio da je „prljavi“ novac od droge
korišćen, između ostalog, za finansiranje strogo povjerljivih
državnih projekata SAD, uključujući i izgradnju i održavanje dubokih
podzemnih baza.
Histerična reakcija američkih mejnstrim medija okončala je njegovu
karijeru. Godine 2004. pronađen je mrtav – sa dvije prostrelne rane u
potiljak iz revolvera. Slučaj je proglašen samoubistvom?!
Takođe, u svojoj knjizi „Hijerarhija zaverenika: Komitet 300“, Džon
Kolman (John Coleman, 1935-2022, britansko-američki publicista i
bivši pripadnik MI6) navodi podatak da se BDP Jamajke skoro u
cjelosti sastoji od prodaje ganje – vrlo snažne vrste marihuane.
Mehanizam za obavljanje trgovine ganjom osigurali su Dejvid
Rokfeler i Henri Kisindžer.
Svjetski mediji su prenijeli da će SAD upravljati Venecuelom
promjenom njene legalne i legitimne vlasti radi uspostavljanja
marionetske vlade i privatizacije (u korist kompanija SAD) prirodnih
bogatstava te države, a prije svega, eskploatacije, prerade i prometa
nafte. Venecuela ima najveće utvrđene rezerve nafte na svijetu – oko
303 milijarde barela (1 barel = 159 litara).
Time je prekršen član 1 stav 2 Međunarodnog pakta o ekonomskim,
socijalnim i kulturnim pravima iz 1966.godine, koji glasi:
„…svi narodi (države) mogu slobodno da raspolažu svojim prirodnim
bogatstvima i izvorima.“
Otmici Madura i njegove supruge prethodila je, protivpravna, potpuna
blokada teritorijalnih voda Venecuele od strane pomorskih snaga SAD
(kao jednostrano nametanje sankcija), protivno Povelji UN. Samo u
proteklih nekoliko mjeseci pripadnici vojske SAD napali su 35
venecuelanskih brodova i usmrtili 115 ljudi bez suda i suđenja.
Pomorska blokada Venecuele i oružani napad vojske SAD na Venecuelu
predstavljaju „zločin agresije“, a otmice predsjednika Madura i njegove
supruge predstavljaju akte državnog terorizma.
Izmjenama i dopunama Statuta Međunarodnog krivičnog suda (u daljem
tekstu: Rimski statut), koje su utvrđene na Revizionoj konferenciji u
Kampali, Uganda, 2010.godine, u članu 8 bis, definisan je „zločin
agresije“. Ovaj član, između ostalog, glasi:
„1.U svrhu ovog Statuta, „zločin agresije“ označava planiranje,
pripremanje, iniciranje ili izvršenje akta agresije od lica koje je u
poziciji da efektivno vrši kontrolu nad političkim ili vojnim
djelovanjem države ili da njime upravlja, a koji po svojim
karakteristikama, težini i obimu predstavlja kršenje Povelje
Ujedinjenih nacija.
2. Za svrhe stava 1 ovog člana, „akt agresije“ označava upotrebu
oružanih snaga od strane jedne države protiv suvereniteta,
teritorijalnog integriteta i nezavisnosti druge države, ili na bilo
koji drugi način koji nije u skladu sa Poveljom Ujedinjenih nacija. Bilo
koji od sledećih akata, bez obzira na objavu rata, u skladu sa
Rezolucijom 3314 (XXIX), od 14.decembra 1974.godine, smatraće se
aktom agresije:
(a) invazija ili napad oružanih snaga jedne države na teritoriju druge
države…
(v) blokada luka ili obala jedne države od strane oružanih snaga druge
države…“
Proizilazi da napad oružanih snaga SAD na teritoriju Venecuele i
pomorska blokada te države predstavljaju očigledno kršenje Povelje
UN, jer je u njoj propisano da su načela Organizacije ujedinjenih nacija,
između ostalog, i: suverena jednakost država članica; rešavanje
međunarodnih (međudržavnih) sporova mirnim načinima; (i)
uzdržavanje od prijetnje ili upotrebe sile protiv teritorijalnog
integriteta ili političke nezavisnosti svake države, ili na svaki
drugi način nesaglasan sa ciljevima UN.
Povelja UN, dozvoljava (državnu) upotrebu sile, samo u slučaju
samoodbrane (član 51 Povelje), ili na osnovu odluke Savjeta
bezbjednosti.
Osnovano zaključujemo da za „zločin agresije“ prema Venecueli
krivičnu odgovornost snose Donald Tramp i druge osobe iz državnog i
vojnog vrha SAD. Međunarodni krivični sud (MKS) je, nadležan da im
sudi i presudi, jer njihove radnje izvršenja predstavljaju biće tog
međunarodnog zločina. Međutim, realnost je da eventualne naloge MKS-
a za hapšenje Trampa i osoba iz državnog i vojnog vrha SAD nije moguće
sprovesti.
Rimskim statutom još uvijek nije utvrđena odgovornost države za
agresiju.
Državni terorizam, kao oblik krivičnog djela terorizma, predstavlja
djelovanje organa jedne države, koji su po svojim metodama i
posledicama terorističke organizacije da, korišćenjem represivnog
aparata i putem nasilja, ostvare svoje ciljeve suprotno i pozitivnom
pravu te države i međunarodnom pravu.
Proizilazi, dakle, da je (državni) terorizam namjera vlasti jedne
države da prinudi drugu državu da što učini ili ne učini protivno
njenim interesima. Radnja izvršenja ovog krivičnog djela je i otmica
(šefa države).
Primijenjeno na slučaj Venecuele, to znači da su predsjednik SAD
Donald Tramp i osobe iz državnog i vojnog vrha SAD počinile krivično
djelo (državnog) terorizma, jer su, u namjeri da nezakonitom upotrebom
sile ili nasilja prinude Venecuelu da prepusti kompanijama SAD
eksploataciju preradu i izvoz nafte, naredili i organizovali otmicu
predsjednika Madura i njegove supruge. Izvršenje ovog krivičnog djela
je protivno i pozitivnom pravu SAD i Venecuele.
Državni terorizam je sredstvo imperijalne spoljne politike SAD, od
1917. godine (kada su se zvanično uključile u Prvi svjetski rat) da dana
današnjeg. Bez obzira ko je predsjednik, ta mafijaška politika se ne
mijenja.
I Međunarodni sud pravde, koji sudi u sporovima između država, može,
teorijski, utvrditi odgovornost SAD za sponzorisanje terorizma i
kršenje međunarodnih konvencija. Praktično, to nije moguće, jer je za
vođenje spora potrebna saglasnost te države.
Šefovi država su izuzeti iz jurisdikcije pravosudnih organa stranih
država i njihov krivičnopravni imunitet je apsolutne prirode.
Imunitet koji uživa predsjednik jedne države zabranjuje njegov
krivični progon u drugoj.
Drugim riječima, šefovima stranih država (dok su na funkciji) ne
može se suditi pred domaćim sudovima. Ovaj princip proizilazi iz,
Poveljom UN zagarantovane, suverene jednakosti država, a izražen je
starorimskom pravnom sentencom – Par in parem non habet imperium.
(Jednak nema vlast nad jednakim). Jedna država ne može vršiti sudsku
vlast nad drugom državom.
Šefovi država mogu (dok su na funkciji) odgovarati samo pred MKS, na
osnovu Rimskog statuta, za krivična djela genocida, zločine protiv
čovječnosti, ratne zločine i agresiju.
SAD su najveći planetarni „utjerivači demokratije“, kreatori „poželjne
vlasti“ i „proizvođači saglasnosti“ vlasti drugih država prinudom, pa
čak i sredstvima za masovno uništenje. Kako su njihovi državljani i
plaćenici najbrojniji agresori, te počinioci genocida, zločina protiv
čovječnosti i ratnih zločina, od Drugog svjetskog rata do dana
današnjeg, SAD nijesu ratifikovale Rimski statut, odnosno nijesu
prihvatile obaveznost njegove primjene i na njihove državljane,
pravdajući se „mogućim politički motivisanim optužnicama“?!
Njemački filozof Imanuel Kant je smatrao da ponašanje jedne države
na međunarodnom planu u daleko većoj mjeri zavisi od odnosa snaga
među državama, nego od njenog unutrašnjeg uređenja, zbog mogućnosti
korišćenja „varvarskih sloboda“. Te slobode su varvarske, jer ne
podležu nikakvim pravnim niti moralnim ograničenjima. Preciznije,
moćne države primjenjuju pravo jačega („pravo“ sile), ne obazirući se na
pravne i moralne principe, jer su njihove vlasti svjesne sopstvene
nekažnjivosti.
Pravo SAD na protivpravno miješanje u unutrašnje poslove drugih
država, čak i primjenom oružane sile, proizilazi iz njihovog koncepta
tzv. „američke izuzetnosti“. Ovim se opravdava proglašenje američkog
nacionalnog interesa na bilo kojoj tački Zemaljske kugle i koristi se za
„legitimizaciju“ vojnih intervencija radi, između ostalog, „direktne
kontrole važnih regiona“ i „neometane kontrole resursa i tržišta“. Po
tom konceptu, nacionalni interes SAD je važniji, ne samo od
regionalne, nego i od globalne stabilnosti.
Od svog osnivanja 1776.godine, SAD nijesu ratovale samo sedamnaest
godina. Od 1781.godine, kada je završen američki rat za nezavisnost,
217 godina provele su u vođenju agresivnih ratova.
Agresija SAD na Vijetnam, na primjer, trajala je od 1965.do 1973.godine,
tokom koje je poginulo oko 58.000 Amerikanaca i oko dva miliona
Vijetnamaca, a ranjeno je oko 5,3 miliona, mahom civila. Prema
zvaničnim podacima vlasti SAD, oko 11 miliona Vijetnamaca su
postali izbjeglice u vlastitoj zemlji.
Član Međunarodnog suda za ratne zločine u Vijetnamu (Raselov sud)
Lelio Baso (Lelio Basso, 1903-1978, italijanski pravnik,
politikolog, novinar i političar) je kazao da je, samo, u Južnom
Vijetnamu „ubijeno 250.000 djece, a ranjeno 750.000“.
A u svojoj internet objavi, Barak Obama, bivši predsjednik SAD je
vijetnamski rat sveo na „sukob trupa koje su probijaju kroz džunglu i
pirinčana polja…herojski se boreći za zaštitu ideala koje cijenimo
kao Amerikanci…“
Cilj američke „duboke (megakapitalističke) države“, čije su glavno
sredstvo vojna, ekonomska, kulturna i propagandna moć SAD, jeste i
oslobađanje svijeta, pa i samih SAD, od „viška demokratije“. Zbignjev
Bžežinski (1928-2017, poljsko-američki geopolitičar i državnik) je
to ovako objasnio:
„Amerika (SAD) je previše demokratska iznutra da bi bila autokratska
van svojih granica. To sputava upražnjavanje njene moći, a posebno
ograničava njenu moć za vojno zastrašivanje…demokratičnost je u
opreci sa imperijalnom mobilizacijom.“
Ovo objašnjava zašto SAD, i na unutrašnjem planu, sve više postaju
totalitarni državni subjekat.
Vodeći zapadni globalisti (megakapitalisti) bez javne (državne)
kontrole (privatno) raspolažu ogromnim finansijskim sredstvima.
Preko transnacionalnih kompanija i megabanaka (čiji je kapital veći i
od BDP-a Japana i Njemačke, treće i četvrte ekonomske sile svijeta) i
gigantskih investicionih fondova vladaju svijetom i preraspodjeljuju
resurse u svoju korist. Zvanično najbogatije osobe na svijetu: Ilon
Mask, Džef Bezos, Lari Elison, Mark Zakerberg… samo upravljaju
sredstvima megabankara.
O ulozi i ciljevima svoje familije najbolje govore riječi najvažnijeg i
najuticajnijeg člana Dejvida Rokfelera (David Rockefeller, 1915-2017):
„Nadnacionalna vlast svjetskih bankara…ima prvenstvo nad pravom
naroda na opredjeljenje; to je načelo koje smo slijedili vjekovima…“
(1991)
Rodonačelnik dinastije Rokfeler, Vilijam „Veliki Bik“ je, u drugoj
polovini 19.vijeka, iz vagona prodavao „ljekove“ protiv raka (u stvari,
običnu vodu). Ta familija se, kasnije, obogatila trgovinom naftom i
naftinim derivatima i stoji u središtu mondijalističke „elite“ koja
svijet oblikuje u skladu sa svojim interesima. Ovo objašnjava zašto su
Rokfeleri zainteresovani za venecuelansku naftu.
U svom tekstu „Šta stoji iza geopolitičkog zaokreta SAD – Rusija ne
smije
prihvatiti američki predlog mirovnog sporazuma za Ukrajinu“, od
14.marta 2025.godine, detaljnije sam pisao da već duže vrijeme traje
ozbiljan sukob između Rotšilda i britanske kraljevske kuće Vindzor,
sa jedne strane, i američkih megabankarskih porodica (na čelu sa
Rokfelerima), sa druge strane. Postupanje Tampove vlasti prema
Venecueli, Grenlandu, Kanadi…pokazuje da Rotšildi i Vindzori
trenutno gube bitku, ali sukob sa američkim megakapitalistima još nije
završen.
I nesaglasnost vlasti V. Britanije oko mogućeg pripajanja Grenlanda
SAD-u aneksijom svjedoče o opisanom sukobu interesa. Naime, svjetski
mediji su prenijeli da je britanska vlada vodila razgovore sa svojim
evropskim saveznicima o raspoređivanju vojnih snaga na Grenlandu.
Griješe svi oni koji državničko postupanje Donalda Trampa pripisuju
isključivo njegovom lelujavom karakteru, narcisoidnosti i poznom
životnom dobu. Iako i ove faktore ne treba potpuno isključiti, on u
potpunosti postupa u skladu sa interesima američke „duboke države“.
Predsjednici SAD su „državnički proizvodi“ megabankarskih „elita“.
Šta su ciljevi sadašnje imperijalne strategije „duboke (američke)
države, koju sprovodi Donald Tramp?
1)Da SAD (sa Grenlandom, Kanadom…,u svom sastavu) budu
neprikosnoveni imperijalni gospodari obje Amerike. To je u skladu sa
„Monroovom doktrinom“ iz 1823.godine, nazvanoj po 5.predsjedniku SAD
Džejmsu Monrou, kojom su pokušaji evropskih sila da kontrolišu ili
utiču na suverene države „Novog svijeta“ (Sjeverne i Južne Amerike)
označeni kao neprijateljski čin, odnosno kao prijetnja bezbjednosti
SAD. Ova doktrina je proširena 1904.godine, tzv. Ruzveltovim
dodatkom. Tadašnji predsjednik SAD Teodor Ruzvelt je tvrdio da SAD
imaju pravo da intervenišu u zemljama Latinske Amerike kako bi
spriječile „hronično loše upravljanje“ i „nestabilnost“.
I u Strategiji nacionalne bezbjednosti, iz 2025.godine, navodi se:
„Sjedinjene Države će reafirmisati i sprovoditi Monroovu doktrinu
kako bi obnovile američku prevlast u zapadnoj hemisferi“.
Ubrzo poslije Madurovog hapšenja, Donald Tramp se pozvao na ovu
doktrinu i izjavio: „Monroova doktrina je velika stvar, ali mi smo je
višestruko nadmašili. Sada se zove Donroova doktrina“.
2)Produbljivanje vazalnog (podređenog) položaja zapadnih i
dalekoistočnih saveznika i nametanje pozitivnog platnog bilansa sa
njima, u cilju smanjenja ogromnog spoljnog duga SAD, od preko 38.000
dolara (oko 126 odsto BDP-a?!). Logično se zaključuje da će ovo ugroziti
postojanje NATO pakta i izazvati okretanje članica EU prema Rusiji i
Kini.
3) Ekonomsko iscrpljivanje Rusije i sprečavanje ostvarivanja glavnih
ciljeva ruske vojne operacije – demilitarizacije i denacifikacije
Ukrajine, te uspostavljanje vojno-bezbjednosne i ekonomske kontrole nad
„ostatkom Ukrajine“. Podsjetimo se da je, 24.februara 2022.godine,
Rusija pokrenula vojnu operaciju i iz razloga što je ukrajinska državna
politika postala opasna prijetnja Rusiji, kao i tamošnjim Rusima i
ruskojezičkom stanovništvu.
Prema ukazanjima Svetog Sergija Radonješkog, Svete Matrone
(Matronuške) Svemoćne, te Svetog Save, Svetog Vasilija Ostroškog
Čudotvorca Milostivog i Svetog Petra Cetinjskog, slava Im i
milost, mojoj supruzi Dragici, Rusija mora okončati vojnu operaciju u
najkraćem mogućem roku kapitulacijom ukrajinske vlasti. Ovo
podrazumijeva odvajanje Ukrajine od Crnog mora, te uništenje
ukrajinskih energetskih objekata, infrastrukture, objekata vojne namjene
i likvidaciju ekstremista u ukrajinskoj vlasti.
U protivnom, nastaviće se i učestati američka plenidba ruskih tankera
sa naftom i uvođenje sve rigoroznijih ekonomskih sankcija protiv
Rusije, iz sve oštrije kažnjavanje svih država koje uvoze rusku naftu.
4) Sve bezobzirnije protivpravno miješanje SAD u unutrašnje poslove
drugih zemalja (Iran, Nigerija, Srbija…).
5) Nastavak bezuspešnih pokušaja ekonomskog slabljenja Kine. Dokaz za
ovo je i podatak da, i pored oštrih američkih carinskih ograničenja,
višak kineskog izvoza nad uvozom, u 2025.godini, iznosi preko 1.100
milijardi dolara!
Još jednom ponavljam da je pobjeda Rusije nad Zapadom jedini spas za
srpski narod i srpske zemlje!
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje i Svetu Rusiju!
Milan Gajović
