Pročitaj mi članakIako srpski mediji uporno tvrde da je Peter Mađar „čovek Brisela“ koji je srušio „ultradesničara“ Viktora Orbana, prećutkuje se ključna činjenica – Mađar je zapravo političar desnog centra, pa čak i klasičan desničar. Upravo takav profil mogao bi da posluži kao uspešan recept i za Srbiju.
Ne može se samozvani nacionalista Aleksandar Vučić srušiti samo građanskom i proevropskom opcijom. Za to je neophodno da u tom procesu aktivno učestvuje i nacionalna opcija. Proevropske stranke u Srbiji i proevropski mediji to uporno prećutkuju.
Mađarski slučaj jasno pokazuje da Vučića može da sruši samo nacionalno-građanska opcija i ujedinjena opozicija, a nikako samo proevropske stranke ili kako bi to Vučić najviše voleo – proevropski studentski protest.
Mađar nije obećao dramatičnu promenu spoljne politike Mađarske (osim nešto bližih veza sa EU), već je fokus stavio na oslobađanje zarobljenih institucija i borbu protiv korupcije. Upravo to bi trebalo da bude centralna tema i u Srbiji, umesto insistiranja na ideološkim razlikama oko EU, Rusije ili drugih spoljnopolitičkih pitanja.
Priče o ideologiji i geopolitici su trenutno potpuno nevažne. Ključ je u borbi za uređenu državu oslobođenu korupcije i da odgovorni za sve zločine i pljačke dobiju adekvatnu kaznu – teme koje su dominirale i na mađarskim izborima.
Prema pisanju, kako režimskih, tako i proevropskih medija u Srbiji, studentski pokret bi mogao da rektora Vladana Đokića imenuje kao kandidata na predsedničkim ili parlamentarnim izborima.
U isto vreme, u proevropskim medijima se vodi prava hajka protiv nacionalnih ličnosti koje bi mogle da se nađu na studentskoj listi, pre svega protiv prof. dr Mila Lompara. Takvi napadi samo potvrđuju koliko je važno da se nacionalne i građanske snage ujedine.
Dakle, bez pravih rodoljuba u vrhu studentske, ali i opozicione liste teško da može da se sruši lažni rodoljub Vučić. Nije Mađar oteo glasače Orbanu jer je zaljubljen u Brisel i NATO, već zato što je takođe kao političar desne orijentacije bio poželjna alternativa za konzervativno glasačko telo.
Istorija nas uči da je ovo jedini put. Godine 2000. DOS je srušio Slobodana Miloševića tako što je na čelo liste stavio nacionalistu Vojislava Koštunicu, kako bi otkinuo deo glasova tadašnjoj vlasti, a ne isključivo proevropskog Zorana Đinđića.
Svako ko insistira na tome da se nacionalne i građanske snage ne ujedine, svesno ili nesvesno, radi u korist Aleksandra Vučića. Svako ko iz opozicije insistira da neće sa levima ili desnima i insistira na EU, NATO priči ili okretanje Istoku, takođe svesno ili nesvesno radi za Vučića.
Pored strategije ujedinjenja, neophodno je insistirati i na tehničkim aspektima izbora. U Mađarskoj je rezultate izbora bilo moguće pratiti u realnom vremenu.
Srpski studenti i opozicija moraju da zahtevaju isto – da se glasači broje i da se rezultati objavljuju u realnom vremenu, umesto da se čeka 23 časa ili ponoć da Aleksandar Vučić „saopšti“ rezultate po svojoj volji. Ili da sami osnuju sajt, na kojem će njihovi kontrolori uživo unositi rezultate – uvek dostupne javnosti.
Takođe, Mađar je bio potpuno zabranjen na svim medijima u Mađarskoj, slično kao što je to slučaj sa opozicijom u Srbiji. Ali, za razliku od srpske opozicije, kampanju nije vodio iz toplih kancelarija, već je sa svojim timom prošao kroz svako selo i grad u Mađarskoj. To je lekcija, koju su srpski studenti već naučili.
Samo kombinacijom nacionalnog i građanskog, uz transparentno brojanje glasova i fokus na borbu protiv korupcije i zarobljenih institucija, srpska opozicija i studenti imaju realnu šansu da ponove mađarski uspeh i konačno sruše režim Aleksandra Vučića.
