Kako je iskusno i rutinski studirao Pravni  fakultet u Beogradu doajen prava i najveći bard srpske politike, Aleksandar Vučić.

Tragom otkrića nekadašnjeg političara, a sad pisca i kolumniste Žarka Jokanovića, koji je još 1993. za govornicom Skupštine Srbije nagovestio kako je Aleksandar Vučić, sad predsednik Srbije, lažno polagao ispite na beogradskom Pravnom fakultetu i potom tamo stekao lažnu fakultetsku diplomu, zaronili smo malo dublje u tu zanimljivu temu. Vučić je upisao studije prava odmah po završenoj srednjoj školi.

On je maturirao tokom juna 1988. godine kao učenik Zemunske gimnazije u generaciji 1987/88. Po ondašnjim zakonima bivše jugoslovenske države svi svršeni srednjoškolci, koji su upisali studije po okončanju srednje škole, iste jeseni su regrutovani na služenje tada zakonski obaveznog vojnog roka u trajanju od godinu dana. Vučić je po završetku srednje škole u junu 1988. godine već u septembru iste godine otišao u JNA na služenje vojnog roka. Bio je na obuci u sarajevskoj kasarni „Slaviša Vajner Čiča“, a tamo mu je starešina na obuci bio visoki oficir jugoslovenske vojske Nedžad Ajnadžić, pripadnik tajne službe KOS-a, a kasnije politički kadar SDA iz Sarajeva i SDA načelnik opštine Centar Sarajevo.

Vučiću je tokom cele studentske godine 1988/89 zakonski mirovao status redovnog studenta Pravnog fakulteta u Beogradu, s obzirom da je imao zakonsku obavezu jednogodišnjeg služenja vojnog roka u tadašnjoj JNA. Zato mu se kalendarska studentska godina 1988/89 shodno tadašnjem Statutu Univerziteta ne računa kao izgubljena, jer su svi vojno sposobni regruti ionako morali da odu na odsluženje vojnog roka u intervalu od navršene 18. pa do 27. godine života. Aleksandar Vučić je kao vojnik septembarske klase završio služenje vojnog roka u JNA u septembru 1989. godine. Po povratku iz vojske u rodni Beograd on je početkom studentske 1989/90. kao brucoš Pravnog fakulteta u Beogradu aktivirao studentski staž u statusu redovnog, odnosno sufinansirajućeg studenta na budžetu Republike Srbije. Od oktobra 1989. godine Vučić je trebao da počne studije prateći obavezna predavanja, vežbe i studentske kolokvijume, koji su Statutom Pravnog fakulteta obavezni za redovne studente, da bi imali pravo posle fonda odslušanih predavanja, vežbi i kolokvijuma da pristupe polaganju ispita u studentskim rokovima. Međutim, to se u stvarnosti Vučićevog izmišljenog studiranja beogradskog Pravnog fakulteta nikad nije dogodilo.

Pretprošle godine regionalni internet portal N1 televizije preneo je povodom teme Vučićevog studiranja njegov kraći osvrt, sećanja i uspomena na studentske dane. U tom razgovoru za medije na temu studiranja prava Vučić je sam priznao da mu u početku nikako nije išlo, pa je tokom prve godine studija uglavnom gluvario, mangupirao se i nastavio raniji srednjoškolski hobi huliganisanja po fudbalskim i košarkaškim utakmicama Crvene zvezde. Tome u prilog ide i nedavno svedočenje od davnog 30. 9. 1989. godine jednog Dinamovog fudbalskog huligana Marina Bosaka iz Vinkovaca. On je nedavno za portal Index.hr izjavio da je on sa grupom Dinamovih huligana BBB iz njegovih rodnih Vinkovaca upao u voz na stajanju u železničkoj stanici Vinkovci, neposredno pred skretanje kompozicije voza iz pravca Vinkovaca u smeru Tuzle. Tamo su Sloboda i Crvena zvezda igrali nedelju prvenstvenu utakmicu, a Tuzlaci su pobedili 3:0. Razlog prepada BBB po rečima sad vremešnog huligana Marina Bosaka iz Vinkovaca bila je velika grupa Zvezdinih huligana „Delija“ iz Beograda koji su putovali na pomenutu utakmicu Slobode i Zvezde u Tuzli.

Očigledno, vinkovački huligani su imali tačnu dojavu dolaska voza iz Beograda na vinkovački železnički peron. Tamo je uvek bilo duže zadržavanje, jer je železnička stanica u Slavoniji u Vinkovcima bila veliko železničko čvorište vozova iz pravaca Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Srbije. Poenta Bosakovog svedočenja je u činjenici da je on zajedno sa grupom Dinamovih BBB huligana iz Vinkovaca žestoko i teško ispebijao Zvezdine „Delije“ iz kupea voza, a među teško premlaćenim je bio i Aleksandar Vučić, koji je po rečima Bosaka plakao i upišao se od straha dok su ga tukli. Bila je to nedelja 30. septembar 1989. godine. Svim stvarnim akedemcima i ozbiljnim studentima Univerziteta prvog oktobra počinje studentska godina, predavanja, vežbe, kolokvijumi, kasnije na red dođu i ispiti. Šta će Vučić kao fiktivni student prava dan pred početak njegove prve akademske godine studija na Pravnom fakultetu na huliganskom safari putu od Beograda preko Vinkovaca i do Tuzle, pa istom rutom nazad do Beograda? I iz ovog opisanog incidenta od 30. 9. 1989. svakome je jasno da Vučić nikad istinski, osim u njegovoj bujnoj mašti, nije bio student Pravnog fakulteta u Beogradu.

Uvidom u plan i program nastave i predmeta beogradskog Pravnog fakulteta iz Vučićevog vremena, otkrivamo pojedinost da je na prvoj godini studija imao dva jednosemestralna predmeta Rimsko pravo i Sociologiju, koje je mogao polagati u zimskom ispitnom roku u trajanju od mesec dana od druge polovine januara do sredine februara sledeće kalendarske godine. Ostala četiri dvosemestralna ispita prve godine studija Pravnog fakulteta Univerziteta u Beogradu Aleksandar Vučić nije mogao polagati ako u statusu redovnog studenta nije imao u indeksu upisani fond predavanja, posebno za redovne studente Statutom fakulteta obaveznih vežbi i kolokvijuma.

Statut Pravnog fakulteta omogućavao je vanrednim ili samofinansirajućim studentima, obično onima iz kategorije trajno ili privremeno zaposlenih mladih ljudi, da uz rad studiraju, pa oni nisu morali slušati predavanja, niti su bili obavezni da pohađaju studentske vežbe i da polažu studentske kolokvijijume. Na njima je bilo samo da nauče i spreme u datom roku ispitno predmetno gradivo, prijave ispit, izađu na njega i polože ispit ako pokažu potrebno i zahtevano znanje iz tri ispitna pitanja, isključivo usmenim polaganjem ispita.

Na dan 13. maja 1990. Aleksandar Vučić je sa Zvezdinim bahatim „Delijama“ došao u Zagreb da pravi nerede, divlja i izaziva političke sukobe na tribinama maksimirskog stadiona uoči nikad odigrane utakmice Dinamo – Crvena zvezda. U arhivi zagrebačke policijske uprave postoji zabeleška je li Vučić tog 13. maja 1990. bio privođen i zadržavan u pritvoru u policijskoj stanici ili ipak nije. Sam Vučić u više navrata srpskim medijima se hvalio kako je tokom osamdesetih godina prošlog stoleća u više navrata kao Zvezdin huligan dolazio s „Delijama“ u Zagreb i kako je kao registrovani huligan u nekoliko mahova bio u pritvoru u zatvoru u Remetinecu kraj Zagreba.

Međutim, taj podatak treba dodatno proveriti, jer je Vučić neretko i hvalisavac isto onoliko koliko je i lažljivac. Po iskazu Vučića posle povratka iz Zagreba, a to je bilo već sutradan 14. maja 1990, neposredno nakon neodigrane utakmice Dinamo – Zvezda predviđene za odigravanje 13. maja 1990, on čitavo leto 1990. provodi u takozvanoj studentskoj razmeni na relaciji Beograd – London. Navodno je tokom leta 1990. radio kao mlad student sezonski posao u jednoj engleskoj gvožđari, gde je tokom letnjih meseci 1990. radio najteže fizičke poslove uz najmanje plaćenu nadnicu za taj težački rad. Istovremeno, imao je smeštaj u jednoj engleskoj porodici tokom ta tri meseca provedena uz rad i odmor na britanskom Ostrvu.

I tu je vrlo upadljivo kako je već politički projektovanom i državno programiranom Aleksandru Vučiću Pravni fakultet u Beogradu bespravno omogućio da pod okriljem razmene studenata uopšte ode u svojstvu studenta brucoša u Englesku na letnji odmor i rad. Privilegiju exchange of students ( studenske razmene ) imali su samo potvrđeni i uspešni studenti svih godina studija koji su imali prosek ocena bar 8,5. Oni su jedino imali pravo da uopšte i konkurišu za odlazak na tu vrstu studentskog odmora i tromesečnog rada u inostranstvu, a sve u okviru studentske razmene s određenom zemljom. Pritom bi recipročno neki strani student dolazio leti u ondašnju Jugoslaviju na odmor i rad tokom letnjih meseci. Kako je moguće zamisliti da je Vučić u junu 1990. godine otišao u London kad je u najboljem slučaju mogao do odlaska u Englesku da položi samo dva ispita prve godine studija i to Rimsko pravo i Sociologiju u već spomenutom ispitnom roku januar- februar 1989/90, eventualno i jedan ili dva ta ispita u popravnom aprilskom roku 1990. godine? Vučić ni te mogućnosti nije iskoristio s obzirom da je u nekoliko intervjua i svojih sećanja na početak studija otvoreno priznao da mu u početku studiranja uopšte ništa nije išlo.

On se tad nije bavio studiranjem nego huliganisanjem sa Zvezdinim „Delijama“ na fudbalskim i košarkaškim utakmicama, dok je kao srednjoškolac i učenik Zemunske gimnazije huliganisao i na hokejaškim utakmicama Zvezde, bežeći s manguparijom iz škole sa časova, za njega tako preteškog i nesavladivog ruskog jezika, pravo u ledenu dvoranu „Pionir“, gledajući bravure tadašnjih hokejaških zvezda iz Kanade Nika Viliamsa i naturalizovanog Kanađanina srpskog porekla Nika Pašića. Ta dvojica hokejaša pristiglih iz Kanade u Crvenu zvezdu bili su magnet za publiku, posebno za mangupe u pokušaju i školske propalitete Zemunske gimnazije poput neprimerenog učenika, ali zato još tada velikog štrebera Aleksandra Vučića. Na navijačkim tribinama je bio dežurni huliganski inventar zajedno s ostalim uličarima, klošarima i džiberima njegovog nivoa. Češće je boravio tamo nego što je bio viđen u školi kad je trebalo raditi pismene zadatke iz matematike, na kojima je kao i iz ruskog dobijao ocene u kladioničarskom dvoznaku. Nekad bi tipovao pobedu domaćina uz fiks 1, a češće pobedu gosta uz fiks 2.

Sumirajmo činjenicu da Vučić u trenutku odlaska u Englesku na tobožnji rad i lagodni, besplatni i ničim zasluženi odmor plaćen budžetom Pravnog fakulteta u Beogradu u junu mesecu 1990. godine nije imao još uvek nijedan položen ispit na fakultetu. To znači da je u London otputovao kao ilegalac, ili još bolje kao slepi putnik na brodu. Vučić u London je u junu 1990. stigao kao od malih nogu pripremani budući politički projekat srpske države. Ulazna vrata življenja, uživanja i životinjarenja na tuđoj grbači otškrinuo mu je još od najranijeg detinjstva komunistički i titoistički pedigre njegove najuže porodice, notornih lenčuga i neobrazovanih praznoglavaca i s očeve i s majčine strane, kao i svih njegovih rođaka iz bliže ili dalje familije. Prema tome, Vučiću je u potpunosti propao i glavni junski ispitni rok 1989/90. godine. Ne računajući zakonsko mirovanje studentskog statusa one godine kad je upisao studije, to mu je bila ne druga, nego respektivno već treća kalendarska godina studija Pravnog fakuleta u Beogradu, gde do to trenutka nije imao nijedan položen ispit u studentskom indeksu.

Sledi 1990/91. kada je po svemu sudeći Vučić počeo ili bar pokušao aktivno da studira prava na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu. To se može lako zaključiti iz činjenice da je dogodine u junu 1992. godine svima javno i slavodobitno obznanio kako je usred opšteg studentskog štrajka, faktički antiratnog i antirežimskog štrajka budućih akademaca Beogradskog Univerziteta, a sa kojima su se solidalisali u velikom broju i profesori svih fakulteta, Vučić kao osvedočeni politički pristalica režima Slobodana Miloševića i Vojislava Šešelja u društvu samo nekoliko desetina studenata i nekolicine SPS i SRS politički podobnih režimskih profesora, bojkotovao opšti studentski štrajk.

Tada je Vučić samo iz velikog prkosa i one najgore vrste najprimitivnijeg inata, uz primese pakosti i zlobe, izašao demonstrativno na ispit Ustavnog prava na kojem je tad položio ispit kod Zlatije Đukić – Veljović, SPS. Zanimljivo, odlično organizovani pripadnici i članovi Studentskog protesta 1992. čiji je jedan od predvodnika tada bio i tadašnji student Mašinskog fakulteta Dragan Đilas, napravili su Vučiću i ostalim lažnim studentima režimskim udvoricama i slugama, pravi pakao uoči polaganja ispita. Ekipa body gardova iliti „gorila“ angažovanih od strane vođa studentskog protesta na Pravnom fakultetu Vlatka Sekulovića i Gorana Vesića na sve načine pokušavali su tada da fizički spreče lažne studente, bojkotaše Studentskog protesta 1992. da uopšte uđu u prostorije slušaonica ili amfiteatra. Tamo je bilo određeno polaganje ispita za tu malu, jadnu i bednu grupu Miloševićevih i Šešeljevih ulizica, među kojima je bio i već uveliko propali student Pravnog fakulteta Aleksandar Vučić.

Danas je svima omraženi lik Goran Vesić, taj kvisko svih dosadašnjih srpskih vlasti, u političkom životu Srbije, desna ruka diktatora Aleksandra Vučića. Daleke 1992. godine njih dvojica su tokom Studentskog protesta bili na suprotnim stranama, ili je to samo bio privid. Racionalnije zvuči kako je Vesić kao ubačena policijska „krtica“ i klasični policijski cinkaroš i prava pandurska drukara u taboru studenata imao najmračniju ulogu unutrašnjeg podrivanja, gušenja i rušenja Studentskog protesta. Gledano iz današnje prizme na ondašnje političke pozicije Vesića i Vučića, reklo bi se da su ta dva pokvarenjaka i probisveta pred naivnim i lakomislenim ljudima vešto i lukavo odglumili neprijateljstvo i od toga mnogo godina kasnije 2012. izvukli na najprljaviji i najodrvratniji način politički profit. To se ostvarilo onog časa kad posle nameštenih majskih izbora 2012. godine jadnik i bednik Goran Vesić više nije bio potreban radikalima i socijalistima kao dotadašnji dugogodišnji njihov mangup ubačen u redove Demokratske stranke. Od te 2012. godine i Vesić nema potrebu da više nosi masku, kad je već prošao maskenbal, pa sad može reći bez imalo blama da je oduvek radio za Vučića i njemu slične jahače Apokalipse udruženih SPS boljševičkih komunjara i SRS agrarnih fašista.

Da bi dogurao do makar fiktivnog prava polaganja ispita druge godine Pravnog fakulteta iz Ustavnog prava kod profesorke Zlatije Đukić Veljović, Aleksandar Vučić je prema Statutu Pravnog fakulteta u Beogradu morao imati svih šest položenih ispita prve godine studija, kako bi uopšte imao pravo polaganja i jednog ispita naredne godine studija prava. Očigledno, bolesno ambicioznom, a prirodno intelektualno ograničenom Vučiću, to je pošlo za rukom tokom studentske 1990/91. godine kada je jedino tokom oba studentska semestra studirao ili bar pokušao aktivno da studira Pravni fakultet, sluša predavanja, dolazi na studentske vežbe i polaže studentske kolokvijume, obavezne za sve buduće akademce sa statusom redovnih studenata.

Tako je Vučić, bar formalno pravno bio student, bivajući i kao vrlo mlad čovek i rođeni parazit na teretu države koja je iz svog budžeta sufinansirala studije visoke sicilijanske škole sina komunističkog kretenizma, danas predvodnika srpskog fašizma idiotizma i dete udbaškog političkog projekta Aleksandra Vučića. Samo oni još gluplji od njega kojima pamet ne smeta, ali im se zato piše, mogli su u njemu videti i prepoznati vođu. Takav mentalni sklop nije bio kadar biti ni predsednik odeljenjske zajednice u osnovnoj školi, a kamo li sanjati o orkanskim visovima visokoparne svetske politike. Vučić je formalno studiranje prava nastavio samo još od oktobra 1991. godine i popravnog oktobarskog roka, gde je imao pravo da prijavi jedan do dva nepoložena ispita iz tekuće godine studija, pa zaključno sa zimskim ispitnim rokom od 15. januara 1991. do 15. februara 1992. godine kad je započeo polaganje ispita druge studije prava. Od kraja marta 1992. godine Vučić je zauvek napustio studije prava.

Krunsko svedočenje toga je nedavni intervju bivšeg generalnog sekretara Srpske radikalne stranke Aleksandra Stefanovića dato novinaru you tube kanala Slavija info Ljubomiru Stefanoviću. Tu spomenuti Aca Stefanović, sad u političkom egzilu u Amsterdamu, navodi da je dolaskom na bosansko ratište na Pale početkom aprila 1992. godine Vučić tamo boravio najpre kraće vreme kao ratnik pozadinac, onda još duže kao novinar i prevodilac u ratnom štabu Televizije Pale čitavu 1992. godinu. U Beograd se vratio tek u februaru 1993. godine. Pored izjave Ace Stefanovića, bivšeg genseka Šešeljeve SRS, tu je i svedočenje Srbina iz Kanade, izvesnog ratnog reportera s Pala Žaka Novkovića alijas Žaka Novaka. On sad izveštava kao ratni izveštač kanadske TV mreže sa fronta u Donbasu u Ukrajini.

Spomenuti Novković tvrdio je u intervjuu za medije bosanskih Srba s Pala da je Vučić više od godinu dana od proleća 1992. do zime 1993. neprekidno bio na Romaniji i na Palama, prvo kao ratnik, onda i kao ratni izveštač i prevodilac u studiju TV Pala. Tamo ga je Novković bukvalno učio početnom kursu engleskog jezika, jer Vučić doslovno nije imao blage veze s engleskim jezikom. Vučić sad samo neupućenim priča bajke za laku noć deco kako je bio maltene simultani prevodilac engleskog jezika u ratnom studiju TV Pala, a tek je na Palama učio osnove engleskog jezika. I po Vučićevom ličnom iskazu on je u kontinuitetu boravio na planinskom vrhu Romanije na Palama, gotovo godinu dana od izbijanja rata u Bosni u aprilu 1992. pa do februara 1993. godine. Tad se vratio u Beograd posle desetomesečne i neprekidne ratne Odiseje, prekinute samo na tren fiktivnim „polaganjem“ nameštenog ispita Ustavnog prava u junu 1992. tokom Studentskog štajka i animiloševićevskih demostracija u znak podrške Miloševićevom predsedničkom oponentu Milanu Paniću.

Posle te kratke vikend epizode, Vučić se ekspresno vratio na bosansko bojište. Međutim, posle samo nekoliko meseci kao izuzetno loš i plašljiv borac koji panikom i dečjom i histeričnom dernjavom, plačem i kuknjavom, pravim kukavičlukom, remeti snagama bosanskih Srba unutrašnji mir i takvom neuravnoteženom i neartikulisanom bukom tokom sitnih noćnih sati još moguće i skreće pažnju obližnjih muslimanskih izvidnica, koje lako mogu čuti odjeke Vučićevih jecaja, kukanja i zapomaganja, Srbi rešavaju povući ga po svaku cenu s borbene linije i prebacuju ga trajno kao ratnog i vojnog novinara u studio ratnog štaba Republike Srpske na Palama. Tamo je Vučić bio ratni izveštač, prevodilac vesti s engleskog jezika i povremeni izveštač TV studija na Palma, kojim su rukovodili Ilija Guzina i Risto Đogo, predratni novinari sarajevskih medija.

Nažalost, Guzina je odavno umro, a Đogo je pod misterioznim okolnostima izgubio život 1993. pošto se navodno utopio u Zvorničkom jezeru, mada mnogi tvrde da je ubijen pošto je pred TV kamerama programa paljanske televizije najoštrije napao i Miloševića i Karadžića u trenutku medijske objave da njih dvojica podržavaju potpisivanje Vens – Ovenovog mirovnog plana, koji zaustavlja rat u Bosni i san Srba o priključenju njihovih teritorija Srbiji. Montirali su onda priču da je mrtav pijan sam skočio u jezero i utopio se. Mrtva usta ne govore i na to sve ubice računaju. Među novinarima ratne TV Pale je bilo još dosta afirmisanih bivših novinara predratne sarajevske radio televizije kao što su Mladen Krsmanović, Miroslav Gligorević, Goran Mihajlović, Gorana Mihajlović, Marica Lalović, Snježan Lalović, Milan Zorić, Dragan Božanić, Velibor Golubović, Milka Čeremidžić, Duško Despotov, Dragan Alorić, Blaško Bjelica, Duško Oljača, Rada Đokić, Mira Purković, Dragiša Ćosović, Dragan Tepavčević, Radomir Ninković… onda nekoliko mladih novinara početnika kao Vedran Škoro, Sanja Erić, Vesna Stakić, zatim spikerke Vladana Savić i Jelena Čabrilo i tehnička ekipa u sastavu: Mirko Čabrilo, Željko Debelinogić, Željko Ilić, Slobodan Purković, Momo Milidrag, Boris Babić, Vukašin Grabovac, Mitar Granzov, Miodrag Tarana, Mladen Obradović…

Za razliku od pokojnog direktora televizije Ilije Guzine i njegovog prvog zamenika i urednika programa, ubijenog Riste Đoge, svi ostali novinari su i danas živi i zdravi, pa bi bilo zanimljivo pronaći ih, kontaktirati te ljude i upitati ih kako je suprotno zakonima fizike bilo moguće da fingirani student prava Vučić više od deset meseci od aprila 1992. do februara 1993. bude s njima kao ratni i vojni novinar u paljanskom TV sudiju, dok mu mafijaški i režimski pakleni mehanizam kriminogene države Miloševića i njegove desne ruke Šešelja na Pravnom fakultetu u Beogradu redovno upisuje i overava tobože položene ispite koje nikad u životu nije polagao.

Zaključak svega je vrlo lak i jednostavan. Vučić je, što se vidi iz proloženog, samo tokom 1990/91. i u prvom semestru studentske i kalendarske 1991/92. tokom zimskog ispitnog roka te godine mogao polagati ispite prve ili najdalje druge godine studija Pravnog fakulteta u Beogradu. Onda se zaputio na bojište na Pale, gdje je bio i srpski ratnik i srpski ratni izveštač i tu je prekinuo i svaku daljnju pomisao o studijama. Vučić se iz Bosne u Srbiju definitivno vraća u martu 1993. godine posle okončane skoro jednogodišnje i dramatično propale ratne avanture katastrofalnog vojnika i isto tako lošeg ratnog i vojnog izveštača s tragikomičnim neznanjem engleskog jezika.

Kao 23 – godišnjak, propali student, uplakani i upišani vojnik i nepismeni i netalentovani novinar u pokušaju, već potpuno obeshrabreni i promašeni mladi Vučić dolazi na poziv poznanika s Ekonomskog fakulteta Mladena Skenderije, voditelja političke emisije Radio Indexa, tadašnjeg glavnog urednika Danka Ješića, na gostovanje u noćni program studentskog radija pod nazivom „In medias press“. Vučić tamo dolazi po rečima šahiste i bivšeg sportskog novinara Mladena Skenderije, danas službenika banke Inteza u Beogradu, sa svežim utiscima iz pozadine bosanskog fronta i onako velikosrpski ideološki naoštren. U tom noćnom programu Radio Indexa Vučić je na sva zvona hvalio, veličao i slavio Šešelja, uzdižući ga u nebesa, posebno u političkom poređenju s Miloševićem i Draškovićem. Sam Vučić je često znao reći da je dugo bio ne samo u dilemi, nego i u trilemi, kojoj bi političkoj stranci od tada tri najbrojnije pristupio, a kolebao se između Šešeljevih radikala, Miloševićevih socijalista i Draškovićevog Srpskog pokreta obnove. Ionako su svi imali iste velikosrpske političke projekte. Vučić je uvek govorio da se odlučio za Šešeljevu radikalnu stranku jer mu se posle dužeg razmišljanja Šešelj učinio i tvrđim i još luđim ultranacionalistom od Draškovića, a posebno od Miloševića, mada kaže da ni ova druga dvojica nisu bili za bacanje. Trabunjanje i baljezganje u noćnoj emisiji „In medias press“ radio voditelja Mladena Skenderije, bliskog prijatelja šahiste i bivšeg novinara TV Poltika Josipa – Joce Ašika, bila je Vučiću prva i najjača preporuka da se sutradan javi na prvi razgovor i prvo upoznavanje sa Šešeljem.

Istina, postoje indicije na osnovu skorašnjeg intervjua Ace Stefanovića iz Amsterdama datog njegovom prezimenjaku Ljubi Stefanoviću u Beogradu za Slavija info da je Vučić stigao u SRS na preporuku Dejana Anđusa i njihovog zajedničkog prijatelja izvesnog Mirka Vujičića. Ipak, zadržao bih se na sopstvenoj verziji, pošto mi je svojevremeno sam Mladen Skenderija, šahista i moj odličan poznanik iz vremena kad je on studirao Ekonomski fakultet 1996. godine kazao da je Vučić stigao na prvi razgovor sa Šešeljem neposredno posle večernje kontakt emisije „In medias press“ koju je vodio lično Skenderija i gde mu je Vučić bio gost u toj političkoj emisiji Radio Indexa. Od tada počinje grozomorna Vučićeva politička karijera koja traje do današnjih dana bez ikakvog zastoja.

Istog dana kad je upoznao Šešelja u stranačkim prostorijama Srpske radikalne stranke u zgradi Zemunskog magistrata, on je postao o član Šešeljeve stranke. Šešelj je u nedostatku gotovo ijednog mladog iole obrazovanog i ozbiljnog čoveka u njegovoj stranci ljudskih spodoba i protuva, prihvatio Vučića, makar i kao propalog studenta, neuspešnog ratnog novinara i još goreg vojnika na frontu, jer nije ni imao drugog izbora. I zato je Vučićev politički prodor bio brz i munjevit, jer i nije u takvoj konstelaciji snaga, ni imao veliku konkurenciju među mlađim radikalima.

Šešelj je Vučića već 1993. godine ubacio u Narodnu Skupštinu Srbije kao 23- godišnjaka i tada uverljivo najmlađeg poslanika srpskog Parlamenta. Od tada Vučić je prisustvovao kao narodni poslanik SRS-a svim celodnevnim, vrlo često i celovečernjim, maratonskim sednicama Narodne Skupštine Republike Srbije i započeo je svoju političku karijeru koja, na žalost i na veliku nesreću Srba, Srbije, ali i celog srpskog okruženja traje sve do današnjih dana. Vučić kao apsolutno politički aktivan narodni poslanik u Skupštini, zauzet političkim obavezama od jutra pa do mraka, nije imao više ni vremena, ni prostora za ozbiljno razmišljanje o studiranju. To je u tom trenutku i vremenski bilo neizvodljivo, jer se 24 časa bavio isključivo politikom i druge aktivnosti tada nije ni imao.

Doduše, i pre učlanjenja u Šešeljevu SRS Vučić iz gore opširno i iscrpno opisanih događaja krajem osamdesetih i početkom devedesetih, nije nikad istinski studirao Pravni fakultet. Računa na faktor protoka vremena i zaborav ljudi, ali ne pate svi od amnezije. Bezuspešno pokušao u to vreme da politički vrbue u radikalske redove studenta Gorana Jungića iz Novog Beograda, samo zato što je otkrio da je Jungićev otac rodom Srbin iz Banjaluke. Zato je Vučić odmah pomislio da bi Jungić kao potomak prekodrinskih Srba mogao pojačati redove SRS-a. Njihovo članstvo je uglavnom okupljalo Srbe poreklom izvan granica Srbije. Više uspeha imao je u političkom animiranju Dejana Komazeca, Srbina rodom iz Zadra i bratom od strica košarkaša Hrvatske Arijana Komazeca. Njegov je otac pokojni sportski novinar Milan Komazec, nekad košarkaš iz Zadra, a pre rata i dopisnik beogradskog dnevnog sportskog lista ili poznatijeg po skraćenici JSL „Sport.“

Aleksandar Vučić nikad u stvarnosti nije studirao prava, sem u njegovoj bujnoj mašti i pokvarenim strastima jednog svršenog srednjoškolca Zemunske gimnazije. Svestan dubine svog neznanja i nedostatka obrazovanja, Vučić je pod stare dane u pedesetoj godini života upisao školu za višeg košarkaškog trenera.

Kad je Bog stvarao svet Vučića očito nije nagradio nijednim darom, sem onim svojstvima na kojima bi sadašnjem srpskom faraonu pozavideo i Lucifer. U lažima, krađama i ubistvima Vučić je bez premca i u svetskim razmerama. U Srbiji je odavno prerastao i prevazišao tu vrstu video igrice. On je učlanjanjem u SRS falangu preko noći postao pravničkih nauka vrli znalac i lažni intelektualac po sistemu leva ruka, desni džep i siguran je let u akademski džet set. Tako je Vučić u novembru 1994. godine dobio na dar proknjiženu i overenu diplomu diplomiranog pravnika Pravnog fakulteta u Beogradu, sve s redom upisanim desetkama i potpisima predmetnih profesora i lažnih ispitivača iz sve četiri godine studija.

U toj radnji teškog krivičnog dela lažiranja i sticanja Vučićeve falsifikovane fakultetske diplome krivotvorenjem njegovih nikad stvarno polaganih ispita na Pravnom fakultetu, učestvovali su pre svih ljudi iz tadašnje uprave Pravnog fakuleta, sekretar Miljko Valjarević, kao i šef odseka za studentska pitanja Branislav Kojić. Nezaobliazna karika u tom paklenom lancu bio je i profesor opšte prakse na tom fakultetu Oliver Antić. On je bio politička spona SPS-a i SRS-a tokom ratnih devedesetih na Pravnom fakultetu u Beogradu, kao uticajni i uvaženi član stranke Miloševićevih inkriminisanih nacionalsocijalista. Oliver Antić je mimo obavezne zakonske procedure u svojstvu dekana Pravnog fakulteta doveo za fakultetskog predavača lidera socijalistima koalicione Radikalne stranke Vojislava Šešelja. Kasnije se Oliveru Antiću itekako politički odužio u ime svih iz SRS-a, Tomislav Nikolić. Veleučeni Toma Diploma revanširao se potplaćenim profesorima Pravnog fakuleta u Beogradu i probranim političkim kadrovima SPS-a, JUL-a, SRS-a i SNS-a, celim nizom političkih usluga.

Nema sumnje da su ne samo spomenuti ljudi iz uprave fakulteta kao Miljko Valjarević i Branislav Kojić i dekan Oliver Antić bili saučesnici teškog krivičnog dela falsifikovanja Vučićeve lažne diplome diplomiranog pravnika, nego i celi niz i režimskih profesora, ali i korumpiranih, navodno poitički antirežimskih profesora i profesorki, lakih na primanje mita za upisivanje lažnih fakultetskih ocena zemunskom gimnazijalcu Vučiću.

Time su se upisali za sva vremena u antologiju beščašća tako burne i bogate istorije Univerziteta u Beogradu. Mnogi od njih koji su za sve ovo znali ćutanjem su odobravali teško krivično delo ravno zločinu lažiranja fakultetske diplome lažnog pravnika Aleksandra Vučića. Svi oni, morali bi ako ikad bude istine i pravde u Srbiji, na višegodišnje robije i to u paketu s Vučićem. Takvi zločini ne zastarevaju, bez obzira što je u međuvremenu Tomislav Nikolić aka Toma Diploma u znak zahvalnosti Oliveru Antiću, dekana falsifikatora lažne Vučićeve diplome i diplomatski bio zbrinuo kao ambasadora Srbije u Portugaliji, a u vrh SNS sektaške diplomatije pogurao i Stanislavu Pak – Nikolić, ćerku Milana Paka,inkrimisanog profesora Obligacionog prava na Pravnom fakultetu. On je neznalicu Vučića puštao na ispitima kao psa kroz kapi kiše, a SNS kadrovi znali su se kasnije uslugom revanširati njegovoj ćerki Stanislavi Pak, baš kao i Olgi Kavran, kćeri profesora Dragoljuba Kavrana. Nju su progurali svojevremeno do mesta portparolke Tužitilaštva u Hagu, kad je na toj dužnosti nasledila Rusa Antoana Sergeja Nikiforova.

Oni retki profesori koji su Vučića tokom njegovih izmišljenih i fantomskih studija prava na Pravnom fakultetu u Beogradu samo formalno i reda radi ispitivali, činili su to na bizaran način. I kao što je to i u jednoj debati i stranačkoj polemici s Aleksandrom Vučićem objasnio 1993. godine s mesta skupštinske govornice kao poslanik stranke Nova demokratija Žarko Jokanović, sve je kristalno jasno u vezi Vučićevog lažnog studiranja Pravnog fakulteta. Lažni student Aleksandar Vučić bi uoči polaganja maltene svakog ozbiljnijeg ispita imao blagovremenu dojavu tri naručena ispitna pitanja koja kući treba naučiti kao dečju pesmicu iz nižih razreda osnovne škole. Pitanja bi bila izvučena po porudžbini iz fakultetskih udžbenika koji su imali u proseku od najmanje 1000 pa do 2000 strana napisanog teksta.

Preostala većina isto tako besramnih, jeftino kupljenih, odnosno potplaćenih profesora, upisivala ja svojim imenom i prezimenom i bez trunke ljudskog obraza, časti i dostojanstva na neviđeno desetke u index studenta Aleksandra Vučića . To se događalo i u vreme kad je gotovo godinu dana bio na ratištu u Bosni i fizički uopšte nije bio prisutan u Beogradu. Da bi e Vučiću ekspresno oduzela diploma lažnog pravnika, dovoljno je uzeti u ruke njegov originalni studentski indeks, pregledati sve datume lažnog polaganja ispita u periodu od aprila 1992. do februara 1994. kad je bio na ratištu u Bosni, a predmetne profesore koji su bili saučesnici lažiranja Vučićevih ispita zajedno s Vučićem sudski procesuirati i kazniti adekvatnom krivičnom sankcijom za teško krivično delo kvalifikovanog oblika. Sve i da je hteo, a nije ni hteo, ni želeo, Aleksandar Vučić nikad nije imao ni vremena ni prostora istinski učiti, spremati i polagati fakultetske ispite. Sve ovo je jedna neopisiva i neopevana lakrdija stoleća, koja će ući u najcrnje anale fakulteta Univerziteta u Beogradu. Vučić je visoku sicilijansku školu učio i izučio pored Miloševića, Šešelja, Nikolića, Draškovića… Niko mu sa bilo kog životnog fakulteta ne mora tražiti potvrdu te prvorazredne mafijaške vrste. Bar se u tome potvrdio kao najveći životni negativac i to niko pristojan i uljudan nikako ne dovodi u pitanje.

Šta bi o Vučićevom fantomskom studiranju na neviđeno mogli reći njegovi vršnjaci i vršnjakinje, danas ugledni pravnici, advokati, tužioci, sudije, javne ličnosti koji su istinski studirali i završili fakultet u vreme kad je on tobože „studirao,“ ali u mislima, Baš bi bilo zanimljivo šta bi o tome imali kazati advokati Vlatko Sekulović, Slobodan Homen, Savo Pilipović, advokatice Dubravka Rajšić i Tijana Kojović, bivši direktor CESID-a Marko Blagojević, profesor Fakuleta bezbednosti Darko Trifunović, stručnjak za geostratešku politiku,administrativac Fakulteta političkih nauka Slaviša Orlović ili jedan od šefova organizacije Transparentnost Srbije Mladen Nenadić. Seća li se iko od svih ovih Vučićevih vršnjaka i vršnjakinja sa studija Aleksandra Vučića sa predavanja, vežbi kolokvijuma? Neka se slobodno jave, ako ga iko pamti kao istinskog studenta. Ako ga se niko ne seća, tu je arhiva fakulteta i Ivana Rodić, zaposlena u administraciji fakulteta, rođena 1970. kad i Aleksandar Vučić, njegova koleginica s Vučićevih fantomskih studija. Ivana Rodić, ćerka Borivoja Rodića, šefa predstavništva „Škode“ u Beogradu, kao i Dobrile Rodić, pravnice iz JAT-a u vreme direktorovanja Miljenka Zreleca državnom avio kompanijom, mogla bi biti jedan od krunskih svedoka. Koga ova fabulozna tema bliže zanima, može se preko Ivane Rodić raspitati i detaljnije o svemu preko njene kućne i porodične adrese na Senjaku.

Dokaza je sijaset, a ne bi bilo zgorega da se u rasvetljavanje i raskrinkavanje ove afere i skandala stoleća uključi i jedan relativno mlađi svršeni student Pravnog fakulteta, glavom i bradom profesor Vladimir Vuletić. Taj nekadašnji funkcioner FK Partizan i kasno politički progledali čovek, kao dugo politički slep sad možda i dalje i bolje vidi od mnogih drugih, pa i kao aktivan profesor Pravnog fakulteta može biti od dragocene koristi i pomoći u otkrivanju arhive Vučićevog lažnog i fantomskog studiranja od oktobra 1988. do novembra 1994. godine. U svakom slučaju posredi je najveća prevara i podvala veka u istoriji Beogradskog Univerziteta. Čim padne s vlasti, Vučić će ne samo radi toga, nego i zbog još pregršt najtežih krivičnih dela morati na doživotnu robiju. Zarad mladih generacija koje dolaze Vučić mora biti drastično kažnjen za najveći mogući zločin nad smislom i svrhom učenja i studiranja nauke. Taj zločin je, kao i sve druge zločine u životu, počinio iz umišljaja i iz nehata i to je slučaj bez presedana i na svetskom nivou.

Kada Vučića stigne opravdana i zaslužena kazna za ovo teško zlodelo, to će biti odlična pouka kriminalcima da se zločin te vrste ne isplati i da sve pre ili kasnije, dođe na naplatu. Vučić je bio student prava isto možda onoliko koliko je i njegov sin Danilo bio fiktivni student Geografskog fakulteta u Beogradu, ili kako je i koliko je geografiju studirao samo u fontani muzičkih želja i bivši Vučićev i Šešeljev telohranitelj Petar Panić zvani Pana. Vučić je kao mlad narodni poslanik radikala 1993. trebao Šešelju, koliko i Šešelj njemu. Jer, Šešelju niko normalan među mladim nije hteo da pristupi u stranku osim nenormalnog Vučića i njemu sličnog sijamskog blizanca po političkom ubeđenju i propalog radikalskog junoše s Pravnog fakulteta iz iste generacije današnjeg srpskog tiranina.

To je bio Stevo Dragišić, čiji je otac Srbin iz Bosne, pre rata bio vlasnik pilane na Romaniji. Dragišićev otac je Šešelju na ruke platio 30 000 maraka u kešu da njegov sin postane narodni poslanik srpskih radikala u Skupštini Srbije ratne 1993. godine. Šešelju su radikalski mladi jurišnici poput Vučića i Dragišića, propalih i promašenih studenata Pravnog fakulteta služili kao promocija za reklamni i politički marketing i stvaranje privida da ima i omladine koja hoće s njim u ludačko kolo. Tipovima poput Vučića i Dragišića stara garda SRS-a nalik Šešelju, Nikoliću, Todoroviću, bila je potrebna kao poslovna šansa u ranoj mladosti i odskočna daska u životu za probijanje u svet visoke politike ili bolje reći teškog društvenog parazitiranja i imanja hleba bez motike.

Oznake: Aleksandar Vučić, Dejan Petar Zlatanović, pravni fakultet, SNS