Osnivač Lige socijaldemokrata Vojvodine (LSV) Nenad Čanak izjavio je sinoć na prištinskoj televiziji Koha da na Kosovu nema nijednog srpskog manastira, već da su svi isključivo pravoslavni, i da je zbog tog stava u Srbiji doživeo „ogromnu omrazu“.

On je u emisiji kod Vetona Suroija kazao da uopšte nije tačno da su manastiri na Kosovu srpski, već da su to pravoslavni manastiri „u koje su išli pravoslavno verujući, a ne isključivo srpski“, preneo je portal Kossev.

„Uostalom, zar nisu postojale albanske porodice koje su čuvale te manastire i to radile generacijama“, upitao je.

Dodao je da se „sve ovo učenje briše iz istorije jer ne odgovara današnjem dnevno-političkom trenutku, i to da bi se napravilo da ljudi različitog etniciteta ne mogu živeti zajedno, jer – etnicitet jednako politička pripadnost“.

Čanak je u toj emisiji izneo i niz drugih ocena na račun Srbije – od poređenja Miloševićeve vlasti s nacističkom Nemačkom, preko tvrdnje da „Srbija veći deo 20. veka nije bila prava država“ već da je to postala tek posle nezavisnosti Crne Gore i zahvaljujući Milu Đukanoviću.

Rekao je i da današnja opozicija ne želi promenu sistema već samo smenu vlasti, dok mediji koje nazivaju nezavisnim proizvode lidere po narudžbini, te da je aktuelna pobuna u Srbiji „reakcija na simptome, a ne na samu bolest“.

Čanak je, kao predsednik LSV-a, bio koalicioni partner Srpske napredne stranke (SNS) u Novom Sadu.

Izjava Nenada Čanka da na Kosovu nema srpskih manastira, već samo „pravoslavnih“, predstavlja klasičan primer pokušaja relativizacije istorijskog i kulturnog identiteta srpskog naroda. Niko ne spori da su manastire kroz istoriju posećivali i drugi pravoslavni vernici, ali je nepobitna činjenica da su ih gradili i vekovima održavali Srbi, da su nastali u okviru srpske države i da čine temelj našeg kulturnog i duhovnog nasleđa. Manastiri poput Visokih Dečana, Pećke Patrijaršije ili Gračanice nisu puke „pravoslavne građevine“, već su upisani kao srpska baština pod zaštitom UNESKO-a.

Čanak svoju tezu potkrepljuje pričom o albanskim porodicama koje su u pojedinim periodima čuvale manastire. Taj podatak je tačan i vredan poštovanja, ali ne menja suštinu – činjenicu da su to srpske svetinje, kao što je i neko ko čuva tuđu kuću ne pretvara u vlasnika te kuće.

Kada Čanak Srbiju poredi s nacističkom Nemačkom, on svesno ulazi u opasnu zonu političke demagogije i istorijskog revizionizma. Takvo poređenje nije argument već pokušaj diskreditacije čitavog naroda. Njegova teza da Srbija „veći deo 20. veka nije bila država“ ignoriše i period Kraljevine Jugoslavije i period obnovljene srpske državnosti posle Drugog svetskog rata.

Paradoksalno je i to što čovek koji je godinama bio koalicioni partner SNS-a sada sebe predstavlja kao moralnog kritičara sistema. Upravo je taj sistem pomagao i podržavao dok je bilo politički i materijalno isplativo.

Čanakova izjava nije usmerena na traženje istine, već na podilaženje albanskoj publici u Prištini i na relativizaciju srpskog identiteta. Umesto da gradi mostove zasnovane na istini i uzajamnom poštovanju, on pokušava da izbriše istorijsko pamćenje i oduzme narodu pravo na sopstvenu baštinu.

Izvor: Srbin info

Oznake: Kosovo i Metohija, manastiri, Nenad Čanak, srpska pokrajina, UNESKO