Pročitaj mi članak

Siniša Ljepojević: Mi još uvijek imamo status otpora – status zemlje koja se bori…

0

Suština napada na SPC je u kulturološkom smislu, da je Crkva vezivno tkivo i da je pravoslavlje kao kultura temelj našeg odnosa prema zlu i prema onome što se čini srpskom narodu

Republika Srpska, kompletne srpske zemlje i srpski narod bili su povod da se obznani kriza savremenog Zapada i kriza savremenog svijeta. Pošto smo sad svjedoci prvog dijela finalne faze te krize, neizbježno je da Srbi i srpske zemlje budu dio završetka te globalne krize. Šta bi to moglo da znači za srpske zemlje i Republiku Srpsku? Situacija je relativno slična kao u vrijeme Krimskog rata, kad je Srbija uspjela da ostane neutralna. Situacija je slična u osnovi, ali je sad potpuno drugačije vrijeme – riječ je o globalnom sukobu (Krimski rat nije bio globalni sukob). Utoliko prije je važnije kako će se srpski korpus postaviti – u tom smislu i Republika Srpska – jer sadašnja faza globalne krize, nažalost, sugeriše da bi se sve moglo završiti jednim pravim globalnim ratom. Naravno, to nije dobro predviđati, međutim, moramo biti realni.

Akteri krize, koji su u stvari izvorište krize – to je tzv. kolektivni Zapad – iz mog iskustva, neće moći iz ovoga izaći bez pravog rata. Naravno, oni nemaju kapacitet da pobijede u tom ratu, ali to više za njih nije važno, jer u životu dođe situacija kad ona preuzima logiku, a ne nečija želja, i lično koliko mogu da vidim, i imajući neko iskustvo iz poznavanja istorije, na žalost vjerujem da će do tog sukoba doći. Što prije do njega dođe, to bolje, ali vidjećemo – Zapad trenutno u osnovi nije spreman zaglobalni sukob, jer ima problem sa živom silom – nema dovoljno vojnika – tehnologija oružja je dosta zastarjela, i oni sigurno pokušavaju da to malo odlože. U tom smislu je vrlo interesantno i to što se Rusiji ne žuri u Ukrajini, i moguće je da Rusija pokušava da već sada, direktno, prije svega Ameriku uvuče u taj rat u Ukrajini. Situacija umnogome podjeća na Vijetnam, jer u Americi se već razmišlja da se legalizuje prisustvo američkih oficira u Ukrajini, da se napravi međudržavni ugovor o američkoj misiji u Ukrajini – naravno, to be se posle završilo i prisustvom vojne sile – i to je otprilike nešto kao što je bilo u Vijetnamu. Taj primjer iz skorije istorije u Vijetnamu je jako važan zbog tog što Zapad, a prije svega Amerika, nema novih ideja – njih je lako čitati. Oni uglavnom ponavljaju ono što su već radili, a samim tim ponavljaju i greške. To je olakšavajuća okolnost za zemlje koje bi mogle biti na udaru – mogu se predvidjeti, prepoznati njihovi potezi.

Ono što je komplikovanije za nas ovdje, pošto smo dio Evrope, je što ovdje postoji nekoliko nivoa ratova. Jedan, i nažalost najbolniji za ljude koji tamo žive, je rat u Ukrajini, koji je u suštini rat kolektivnog Zapada protiv Rusije, i istovremeno tzv. hibridni, ekonomski rat protiv Rusije. Međutim, u isto vrijeme postoji i rat između zapadnih saveznika. Ne smijemo zaboraviti da Amerika koristi rat u Ukrajini, i to je vjerovatno bio jedan od razloga generisanja tog sukoba, da se na neki način uništi Evropa – da se zadrži američka kontrola nad Evropom, i, prije svega, nad preostalim finansijskim potencijalom Evrope. Najdirektniji cilj tog rata Amerike i Evrope je, u stvari, Njemačka. Ona je najrazvijenija industrijska, zemlja, ima najveći broj stanovnika, i od njenog potencijala zavisi opstanak bilo kakve evropske integracije. Njemačka daje – davala je – 33 odsto industrijske proizvodnje u Evropi, i od njene moći, od njenog viška vrijednosti je finansirana kompletna evropska integracija. Bez tih para, Njemačka ne samo da gubi svoju lidersku ulogu, nego i evropska integracija gubi svoju osnovu.

Taj rat je dosad bio na nivou ekonomskog, što zovu hibridnog rata, međutim ova diverzija na Sjevernom toku upozorava da taj rat može da preraste i u jednu višu fazu, jer ovo je direktan teroristički čin, i to državni terorizam, usmjeren ne toliko na Rusiju – on je usmjeren na Njemačku i Evropu. Prema tome, moguće je da taj sada hibridni sukob, hibridni rat između Amerike i Njemačke, preraste u daleko ozbiljniju situaciju. Evropa, nažalost, nema kapacitet da se tome suprotstavi. Ne samo da je riječ o političkoj eliti, koja je odavno sluganjska – oni se medijski predstavljaju kao neka nova ekipa, kao što je sad u Italiji, recimo, na izborima – to su laži, tu nema nikakvih promjena. Italija je zemlja u bankrotu, evro je osnovni element kontrole nad tim zemljama koje su u evro sistemu – ne bi ni Orban mogao tako da se ponaša da je Mađarska u evro sistemu. Tako da bi Republika, Srpska i cijeli srpski korpus trebalo da imaju u vidu ta kretanja, utoliko prije što smo mi, ipak, dio Evrope. To što su oni retorički promenili narativ, pa nas zovu „Zapadni Balkan“ – mi smo jugoistočna Evropa. Oni su namjerno to napravili – nisu oni naivni, oni su nesposobni za iskorak, ali nisu naivni – prije svega, mi smo centralni Balkan, mi nismo zapadni Balkan, jer zapadna granica Balkana po većinskom mišljenju geografa je Trst – Beč – ali je važno da se zovemo Balkan, i to Zapadni Balkan, jer Balkan u svim jezicima na svijetu ima negativno značenje, tako da su nas u startu definisali kao negativce. Treći nivo tog rata – dolazimo do apsurda – je da zaraćene strane, Amerika i Evropa, zajedno ratuju protiv Rusije. Od tog apsurda neće ništa dobro izaći. Zanimljivo je da je ova diverzija na Sjevernom toku došla poslije javnog istupa nekoliko važnih ljudi u Njemačkoj, a i istraživanja javnog mnjenja, gdje se Njemačka spremala da samostalno iskorači i uključi gas.

Sljedeći nivo naših problema, pogotovo Republike Srpske, je upravo u toj situaciji. Republika Srpska je u prijateljskim vezama sa Rusijom i Kinom, zemljama na udaru Zapadnih ratova. Međutim, to nije bezizlazna situacija, zato što je uvijek odlučnost u političkom stavu ključ održavanja i ključ statusa te društvene zajednice. Naravno, uvijek se cijena mora platiti, međutim, ako ste odlučni u opredeljenju i politici, onda će vas i neprijatelj, pored mržnje, i poštovati, jer imate odlučnost, svoj stav i spremni ste da se borite. Pored odlučnosti, po mom mišljenju veoma je važno da Republika Srpska i sve srpske zemlje imaju pravovremene i realne procjene o globalnim kretanjima. Globalna kretanja, naravno, ne mogu da mimoiđu nikoga. Strašno su važne pravovremene procjene i učenje na istoriji – što kažu istorija se ne ponavlja, ali se ponavlja ljudsko ponašanje u sličnim situacijama. Olakšavajuća okolnost za takve procjene je što su, praktično, sve karte otvorene – ima tajnih operacija, ali principi su jasni, i to može svako da vidi ko želi.

Ključno pitanje, što je govorio i Vladislav Jovanović, je oko jedinstvenog odgovora, oko jedinstva srpskih zemalja. Ovdje je među tezama bilo i „imaju li srpske zemlje jedinstven odgovor na dramatične globalne izazove?“ Dio problema srpskog korpusa je što je taj jedinstven stav srpskih zemalja prema globalnim izazovima malo pod znakom pitanja. Jedna od srpskih zemalja – Crna Gora – je već članica NATO pakta, i potpuno kolonizovana od strane Zapada, što je, po svemu, i želja tamošnje političke elite, ali nije većinska želja naroda. Srbija je zvanično vojno neutralna, mada u Ministarstvu odbrane sjede NATO oficiri, i srpska odlikovanja se dijele oficirima američke Nacionalne garde. Politički, međutim, Srbija nije neutralna – ona je kandidat za članstvo u Evropskoj uniji, i njena politička elita se uporno kune u tzv. evropski put, što je novi narativ u ambijentu da je članstvo u EU nemoguća misija, ali za srpske zemlje su posljedice „evropskog puta“ iste kao da je Srbija članica EU. Vjernost tom „evropskom putu“ je, inače, katastrofalna, po mom mišljenju. Srbija istovremeno pokušava da održi veze i sa Rusijom i sa Kinom. Čini se, ipak, da je među srpskim zemljama jedino jasna pozicija Republike Srpske. Aktuelni politički tim se u političkom smislu opredijelio za punu saradnju sa Rusijom i Kinom, kao i sa zemljama koje imaju dovoljno razumijevanja i pružaju podršku, kao što je, recimo, Mađarska. I što je najvažnije, takva politika, kako izgleda, ima i većinsku podršku javnosti u Republici Srpskoj, ali, izgleda da takva politika ima podršku većinskog naroda i u svim srpskim zemljama. Pa čak i šire, samo što to drugi neće javno da priznaju. Jasna politička pozicija Republike Srpske, uz podršku naroda, ne odražava samo postojeće prijateljske veze, nego i budi poštovanje neprijatelja, iako su njihovi interesi suprotni.

Do kada će Republika Srpska moći tako da izdrži – to je drugo pitanje, ali zadržaće status da ne napušta prijatelje. To je ono što ostaje. U prevodu, na političkom nivou, jedinstven stav, barem zvanično, u ovom našem vremenu, među srpskim zemljama – ne postoji. Moramo to da priznamo. Jedino vezivno tkivo u tako različitim pozicijama je Srpska pravoslavna crkva i pravoslavlje kao kultura. I zato je Crkva, i pravoslavlje kao kultura, na tako jakom udaru nevladinih organizacija, pošto oni žive ovdje, ali generalno je to procjena da nije samo riječ o vezi Srpske crkve i Ruske pravoslavne crkve – samim tim Srbije i Rusije – nego je suština u kulturološkom smislu, da je Crkva vezivno tkivo i da je pravoslavlje kao kultura jedan temelj našeg odnosa – barem većinskog odnosa – prema zlu i prema onome što se čini srpskom narodu. Uostalom, ta kultura je dio našeg odnosa prema političkim elitama. Ne smije se izgubiti iz vida da je u životu, u realnosti, u politici takođe, najvažnije šta misli narod. Ne može niko protiv naroda. To smo se mnogo puta osvjedočili. Može da pokuša, ali na kraju nema šansu. U tom smislu, taj jedinstven stav postoji u narodu, i to je najvažnije.

Kad bi se otvoreno govorilo i pisalo o tome, srpski narod u cjelini, u većem dijelu, naime, ima potpuno jasan i jedinstven stav – zbog toga se govori o toj promjeni svijesti, o raznim akcijama koje ponižavaju srpski narod, kao što je festival homoseksualaca u Beogradu, koji je jedan od najsramnijih događaja, ali je u funkciji upravo tog projekta poniženja i slamanja većinskog raspoloženja u srpskom narodu. Koliko ja mogu da razumijem, nisu uspjeli u tome – uprkos šest hiljada policajaca koji su čuvali petsto ljudi, ali nisu, ipak, uspjeli.

Htjeo bih da podsjetim i da nije riječ samo o Rusiji i Kini, kad se govori o nekom novom globalnom projektu i nekim vezama Srba s tim zemljama. Rusija i Kina jesu predvodnici izgradnje jednog potpuno novog svijeta, koji se u ovoj fazi zove Evroazija. Evroazija je najbogatiji globalni dio po prirodnim resursima i najmoćniji dio svijeta po broju stanovnika. Ono što je jako važno – Srbija je zapadna granica Evroazije. Prema tome, tu se otvaraju neke mogućnosti – naravno, mora čovjek to da prepozna i da bude vješt u tome i da prepozna neke poteze kao što je, na primer, neočekivana posjeta predsjednika Egipta Srbiji. To je poruka da Srbija ima mogućnost iskoraka i na druge prostore. Egipat je najmoćnije arapska zemlja, najveća arapska zemlja i najuglednija arapska zemlja, uz Siriju, ali Sirija je mnogo manja, naravno. Prema tome, moramo znati da ta evroazijska integracija, koja će biti stub budućih međunarodnih odnosa, nije više u fazi ideje ili nekog nastajanja – ona je već ušla u proces institucionalizacije. I zato bih preporučio da treba biti saveznik zemalja Evroazije. Za Republiku Srpsku je jako važno što su veliki dio tih zemalja Evroazije – koje su sada zajedno sa Rusijom i Kinom, naravno na nekoliko nivoa – islamske zemlje, tako da sem Turske, koja će morati da promijeni neke svoje stavove kada je riječ o Bosni i Hercegovini, jer i ona sada, iz prikrajka hoće da uđe u Evroaziju, tako da taj islamski dio Bosne i Hercegovine polako ostaje bez nekadašnje podrške islamskih zemalja, a, takođe, najveći dio islamskih zemalja, u ovoj fazi, je protiv Amerike, oni ne vole one koji su sa Amerikom.

Da završim jednim primjerom: jedan moj prijatelj, Srbin, iz Srbije, inače radi za strane agencije kao fotograf, on je sad bio u Avganistanu, i kad je izlazio na aerodromu, oni su ga zaustavili. On se prepao da ne ode u zatvro jer ima pasoš Srbije, međutim, došao je šef policije, pozvao ga u kancelariju i rekao: „Jeste Vi Srbin?“ – „Da.“ Ona ga je zagrlio i rekao mu: „Neprijatelj mog neprijatelja je moj prijatelj. Šta Vam god bude trebalo, kad budete dolazili sljedeći put, molim Vas javite se.“ U prevodu: mi još uvijek imamo status otpora. Mi imamo status zemlje koja se bori protiv onoga što većinski dio svijeta smatra zlom.

UKOLIKO IMATE ŽELJU DA PODRŽITE RAD PRODUKCIJE „CENTAR” I RAD PORTALA „SRBIN.INFO”, DONACIJE MOŽETE UPLATITI PUTEM SLEDEĆIH LINKOVA:

HVALA I BOG VAS BLAGOSLOVIO!